Hoewel, nu ik het nog een keer doorlees: ze zitten in dezelfde houder. Ik kan mij voorstellen dat door de slingerbeweging de houder enigszins ontwricht wordt en dat deze ontwrichting beide slingers stuurt. Het terugkeren van de houder in zijn oer-positie nadat de slingers hem ontwricht hebben, draagt een impuls over aan de slingers. Uiteraard aan beide tegelijk. Daarom gaan ze gelijk lopen.

Ik zou dit wiskundig kunnen onderbouwen, maar ik heb het hier erg druk dus dat doe ik maar niet.

Gemeend of niet, uitingen van genegenheid – zowel de inhoud van het geuite als de wijze waarop men zich uit – zijn levensgevaarlijk voor een relatie. Ze kunnen een hele relatie maken of breken. De opmerking dat het uitspreken van genoemde woorden voor binding zorgt vind ik een al te optimistische danwel irrealistische/voorbarige. Maar al te vaak voelen twee partners binnen een relatie (vriendschappelijk of anderszins) niet hetzelfde voor elkaar, of uiten ze dit op een volledig verschillende wijze; wellicht is het feit dat de genegenheid wordt geuit al niet vanzelfsprekend. Het uiten kan dan ook een breekpunt zijn; niet alleen worden de gevoelens blootgelegd en kunnen die afwijken, maar ook kan de wijze van uiten op een dusdanige weerstand stuiten dat het de relatie opbreekt.

Ik ben het in zoverre met je eens, Puck, dat de woorden ‘ik hou van jou’ niet direkt voor binding hoeven zorgen omdat ze de toegesprokene als een cliché of teken van slechte smaak in de oren kunnen klinken, óf hij/zij gelooft ze niet. Neemt men de woorden echter niet letterlijk maar spreken we van ‘uitingen van genegenheid’ dan ben ik anders van mening toegedaan. Wellicht zijn uitingen van genegenheid levensgevaarlijk voor een relatie, doch om ze _daarom_ niet te uiten, dat vind ik werkelijk krom. Als ik moest kiezen tussen enerzijds een relatie waarin de gevoelens (positief dan wel negatief) niet blootgelegd worden uit angst dat dat een einde maakt aan de relatie óf anderzijds helemaal geen relatie, dan kies ik voor het laatste.

Metaalmoeheid is inderdaad niet ingecalculeerd. Mogelijk doet dit een klok na verloop van tijd ook stoppen met tikken. Een klok blijft echter sowieso niet altijd tikken als hij niet bij tijd en wijle opgewonden wordt. Ik geloof dat voornoemd artikel niet verder kijkt dan dit moment van opwinden.

Waar heb ik gezegd dat genoemd levensgevaar ook een reden moest zijn om maar niets meer te zeggen..?

Overigens gaat het niet eens zozeer om het erkennen en bekend maken van aanwezige gevoelens, hoewel ik uit ervaring weet dat sommige mensen er absoluut niet op zijn gesteld om gevoelens, aanwezig of niet, ‘out in the open’ te hebben. Het gaat meer om de manier waarop. Als A. het heerlijk vindt zijn/haar gevoelens kenbaar te maken door middel van gedichten, zelfgeschreven aria’s en grote bossen rode rozen, terwijl B. meer een stil verlegen fluistering heeft, dan heb je een probleem. Een probleem dat zich vermoedelijk uitstrekt naar meer terreinen dan slechts uitingen van genegenheid, en daardoor de val van de relatie kan betekenen.
(en nu kunnen we het nog gaan hebben over het feit dat, als de problemen op het gebied van uiten zich uitstrekken naar andere gebieden, de relatie sowieso gedoemd is te mislukken, en over het feit dat je dit kan zien aankomen maar het heerlijke Nu bewaren wil en daarom maar helemaal zwijgt, waardoor de relatie juist dáárdoor strandt, maar dat lijken me open deuren. Niet..?)