Een goede spreker is in voortdurend contact met zijn gesprekspartner. Goed spreken is een kunst, een dans waarvan de eigen passen altijd afhankelijk zijn van die van de ander. Spreken kan als masseren zijn, een zacht aanraken, voelen. Voelen waar aangeraakt moet worden, en voelen wat het gevolg van de aanraking is. Het is als dirigeren, waarbij in de lucht de nuances van klank en ritme worden gevoeld, bewerkt, geleid. Waarbij dirigent en spelers afwisselend en gelijktijdig de hoofdrol spelen; de spreker slechts kan spreken door te luisteren. Spreken is, zo u wilt, als vissen; de lijn wordt uitgegooid, het effect in de hengel waargenomen, in de gaten gehouden, voorzichtig teruggehaald. Een goede spreker luistert of hij gehoord wordt, luistert naar wat de hoorder wil horen en wat die hoorder zelf wil zeggen. En al sprekend kan hij de hoorder uitlokken tot zelf spreken.
Goed spreken, goede communicatie, vereist ten alle tijden liefde. Ook als die liefde een haten is.

Hoe kan ze nou weten welke ik bedoel? Er stonden vier potten met nootjes, allemaal geschikt voor deze omschrijving:
Eentje met eh… japanse smaak.
Eentje met eh… zo’n Indonesisch heet korstje.
Eentje met eh… knoflooksmaak.
Maar zij wist het meteen: elitehaver.