Wat ik mij afvraag is hoe de naar-wens-ingevulde gaten “de werkelijkheid wel degelijk benaderen”. Niet iedereen wilt immers hetzelfde zien en vult dus gaten op verschillende manieren in (als die al ingevuld worden).
Nu weet ik dat de werkelijkheid voor iedereen anders kan lijken, maar ik mag hopen dat het beeld dat iemand van u als persoon heeft hieraan niet te zeer onderhevig is.

Waarop baseert u overigens dat een deel van uw lezerspubliek “hartstochtelijke fantasieën” over u heeft? Of is dit wat “U graag zou willen zien”?

Om ten slotte mijn visie te geven over de aantrekkelijkheid van mysterie…
Ik vind mysterie aantrekkelijk omdat het iets onvoorspellends heeft, met als gevolg onverwachte situaties, nieuwe uitdagingen en veranderingen. Een persoon hoeft dus, om mysterieus te zijn, geen vaagheid om zich heen te bouwen. Aantrekkelijk vind ik een vorm van mysterie die voort komt uit een brede interesse en het openstaan voor veranderingen wat steeds voor verrassingen zorgt.

U ziet mij als een god met gaten. Nu kan ik U vertellen, ook een god is enige scherts niet vreemd, en de paradox die U naar boven tilt (eenieder vult de gaten anders), is doelbewust geponeerd. Anderzijds scoort U een punt met Uw opmerking over de fantasieën van mijn lezerspubliek. Ikzelf was hier alleszins van overtuigd, maar U deelt fijntjes mede dat dit slechts gaten zijn die *ik* gevuld heb. In het volle besef dat U gelijk heeft, wentel ik mij momenteel in een gevoel van deceptie.

Ik dank U voor Uw visie op aantrekkelijkheid, en het feit dat U Uw definitie hiervan vooralsnog op dit weblog van toepassing vindt. Ofschoon ik dit log in beginsel voor mijzelf schrijf, is het altijd zeer aangenaam te horen dat een ander er ook plezier aan beleeft. Ik zeg dus wel dat ik voor mijzelf schrijf, maar ik doe het toch ook een heel klein beetje voor U.

Dat u aangeeft ook een heel klein beetje voor mij te schrijven, vleit me.

Hij deed dit jaar in jaar uit, en geleidelijk aan begon hij er rijmpjes bij te maken, zodat de jagers hem gekscherend wel de ‘gatendichter’ noemden, want holenmensen hielden erg van woordgrapjes.

En terwijl de echte mannen uit jagen waren, kroop de holen-poeet bij de vrouwtjes. Hij fluisterde gedichtjes in hun oor, over gaatjes dichten, en zo. Hij vond het maar wat spannend. De vrouwtjes waren echter totaal niet geïnteresseerd. Ze vonden hem een beetje zielig. En hij stonk ook nog. De vrouwtjes wachtten op iemand anders. De ridder op de witte dinosaurus. Mijnheer Oerlijstje. Die hen aan het lachen kon maken. Telkens weer.