Goed, je weet, net als ik, dat _computers_ tegenwoordig niet meer of kapot of in orde zijn. Want herinneren wij ons niet dat er in de studieboeken die wij moesten lezen over dat bepaalde computer-besturings-systeem dat in geval van problemen het eerste wat we moesten doen, was: geduld betrachten? Dus niet als een gek met de schroevendraaier in de weer, maar gewoon: wachten. Het systeem moet dan kennelijk even weer in synchronisatie met zichzelf komen. Dat vind ik eigenlijk binnen het onderscheid dat jij maakt, in de categorie ‘mensen’ vallen. Hoe denk jij daarover? Zijn computers nu mensen geworden en geen machines meer omdat ze ‘zich even niet lekker kunnen voelen’ en je beter even kunt wachten met reparen, omdat het ‘misschien vanzelf weer over gaat?’

Bij een systeem met zogenaamde stand-by redundantie worden reserve deelsystemen ingeschakeld na het falen van het in bedrijf zijnde deelsysteem. In een systeem met stand-by redundantie is het dus mogelijk een of meer deelsystemen met een bepaalde functie beschikbaar te houden voor het geval een of meer deelsystemen met dezelfde functie uitvallen.

Dit wordt met name toegepast bij systemen waar hoge eisen aan de veiligheid worden gesteld. Een dergelijke constructie wordt ook wel een fail-safe constructie genoemd. Met als doel ervoor te zorgen dat er bij falen geen gevaarlijke toestand optreedt.

Uw omgeving hoeft dus niet te vrezen voor een gevaarlijke toestand met de hoeveelheid steekjes die er bij u loszitten. Zorgt u er dan echter wel voor dat u ten alle tijde over voldoende stand-by cellen en organen beschikt.

Wat mij trof is dat slechts met het verschil in redundantie als uitgangspunt twee verschillende theorieën werden uitgewerkt (in tegenstelling tot machines groeit de ‘failure rate’ van de mens exponentieel met zijn leeftijd). Het is overigens niet mijn theorie of bewering. Ik ben wat dit betreft slechts boodschapper.