Stijlfiguren

U, die mij kent als Uw broekzak, is inmiddels bekend met de thema’s die ik op deze plek te pas en te onpas pleeg aan te snijden. Eentje daarvan, de discussie over vorm en inhoud, komt U onderhand vermoedelijk de neus uit. Toch vraag ik nogmaals Uw aandacht voor deze kwestie, niet in het minst omdat ik het vermoeden heb dat U zich vermaken zult met datgene wat nu volgt.

Sinds mensenheugenis verpak ik mijn teksten in groen kadopapier. Mijn teksten zijn inmiddels zozeer met deze kleur verweven dat ik in groentinten denk als ik schrijf. Anderzijds associeer ik zowel appels als grasvelden met dit log, enkel en alleen doordat het licht dat zij weerkaatsen in golflengte gelijk is.

De vraag die zo af en toe bij mij opduikt is hoe mijn woorden zouden klinken indien anders verpakt. Ik besloot tot het doen van een experiment. Verdere uitleg is overbodig, eenmaal klikken is voldoende.

Het gevoel dat mij, en misschien U ook, bekroop was er een van aangename vervreemding. Plotsklaps werden mijn woorden uitgesproken door haar. Het was alsof zij voorlas uit mijn werk. Even later leek het alsof zij uitsprak wat ik dacht. En vervolgens las ik mijn eigen woorden als ware ze de hare. Mijn teksten werden opnieuw gevoed en tierden welig.

Een wonderlijk experiment. En zegt U nu nog maar eens dat de vorm er niet toe doet.

Ik hoop van harte dat de betreffende dame mijn intimiteiten niet als al te ongewenst opvat. Ik besef terdege dat het nogal onbetamelijk is om ongevraagd in iemands CSS te graaien. Edoch, alles ten dienste van de wetenschap, natuurlijk. Terzijde kan ik voor de nieuwsgierige opmerken dat alles er daar bij haar bijzonder goed verzorgd uitzag.

Ik verzoek U nu dan ook het podium weer te verlaten, die is immers niet van mij, en terug te keren naar mijn eigen stek die ik ondertussen vliegensvlug in een ander, wel heel luchtig, jasje heb gestoken. Aanleiding van deze wijziging was het gevoel dat mijn teksten soms bezwijken aan het robuuste groen. Zo af en toe moet het domweg lichter en luchtiger. Open grenzen voor mijn woorden. Niet meer omlijnd.

Een andere keer is de overdaad aan groen natuurlijk weer wel op z’n plaats. Om die reden, en voor de mikzlog die-hard, die niet wil weten van veranderingen, is er altijd de mogelijkheid om terug te keren tot mikzlog classic. U zoekt het maar uit en vindt ongetwijfeld Uw weg wel met behulp van de stijlfiguren die ik U hierbij geef. Bijkomend voordeel is dat al die mensen die toch nooit iets begrepen hebben van dat wat ik schrijf nu in ieder geval iets te doen hebben als ze per ongeluk deze pagina openen.

Tot zover. Mijn volgende queeste behelst de perfecte kleurcombinatie. Wellicht oogt het groen te streng. Ik ben er nog niet helemaal uit. Daar moest ik nog maar eens een nachtje over slapen.

Voorlopig hou ik het bij ‘Mikzlog Classic’, waarschijnlijk omdat de woorden groen zijn bedacht.
Als ik dat niet meer merk zal ik overschakelen op de modernere versie…

De 2e stijlfiguur is de meest stijlvolle, als u ‘t mij zou vragen.

blub…?!?

Ik vind het luchtige jasje wel passend.

Wat misschien niet verbazend is. :)

Hmm, het bugje met de niet consistente stylesheets is U misschien al opgevallen.

http://www.mikz.net/log levert een ander koekje op dan mikz.net/log, vandaar.

Ik persoonlijk gebruik vrij consequent de laatste variant, zodat ook de archieven dezelfde stijl hebben. Doch dit terzijde, en slechts van belang voor de puristen onder U.

Naar een elegantere oplossing zoek ik nog.

De classic-achtergrondkleur roept een herinnering op. Misschien van een bepaalde Franse zwembroek, dertig jaar geleden.

Ik ben helemaal verward mIKe. Vroeger stond ‘wie is mijnheer lijstje?’ altijd netjes links in het scherm, maar nu ben ik een zwerver geworden. ‘waar is mijnheer lijstje?’ zou op zijn plaats zijn (ware het niet dat je de lay-out dynamisch had gemaakt).

Het zou trouwens ook leuk zijn als je de slechtziende lezer zou bedienen en een knop zou maken waarmee men de tekstgrootte kan aanpassen.

Ik ben benieuwd welke kleurcombo het gaat worden!