Ongeremd

Ooit ervoer ik een moment waarop mijn hart ja zei, en mijn hoofd nee. Althans, zo dacht ik. Later verwierp ik dit beeld, omdat ik ervan overtuigd raakte dat zowel het hoofd als het hart tussen de oren zit. En hun onderlinge strijd zeker. Tenzij een persoonlijkheid gespleten is zal er van een intern conflict geen sprake zijn.

Toch wil ik nog weleens door twijfel bevangen worden.

Natuurlijk ligt dit niet aan mij, maar aan U. Mijn hartstochten zitten gewoon in mijn hoofd, en worden er niet door beteugeld. Nee, de rem zit ‘m in de omgeving. Ik doe niet altijd wat ik zou willen doen omdat ik rekening hou met. Soms zelfs ten onrechte. Was U er niet geweest, dan had ik heel andere dingen gedaan.

Het kan haast niet anders dan dat U weer door mij in toom gehouden wordt. En door al die anderen. Of bent U een van die mensen die precies doen waar ze zin in hebben, ongeacht wat een ander ervan denkt? Bent U zo iemand waar ik weleens jaloers op ben?

Spelers worden beïnvloed, mensen worden beïnvloed, spelers worden weer door mensen beïnvloed.

uhm, neen

Nou ik ken een aantal voorbeelden van TV, “van die mensen die precies doen waar ze zin in hebben, ongeacht wat een ander ervan denkt” en ik ben er niet jaloers op, ik veracht ze tot in de diepste diepten.

Zo dat is er uit.

mIKe wat is er de laatste tijd toch met Mikzlog aan de hand, het is zo traag als wat!

> Of bent U een van die mensen die precies doen waar ze zin in hebben, ongeacht wat een ander ervan denkt? Bent U zo iemand waar ik weleens jaloers op ben?

Vindt u dit werkelijk een logische opeenvolging van zinnen?

Ik ben iemand die zich nooit bewust is van zichzelf, en die niet gelooft zo wezenlijk te bestaan dat ze een indruk kan achterlaten, laat staan schade kan aanrichten. En dus maar gewoon dòet, wat voor zichzelf goed lijkt. Voor de omgeving maakt het immers toch niet uit..?
Als u het benijdenswaardig vindt voortdurend verrast te worden door scherven en lijken op uw weg: mijn zegen heeft u.

Nee, ik ben niet bepaald op zoek naar scherven en lijken. Integendeel. Eerder ben ik té voorzichtig. Bang om te kwetsen, bijvoorbeeld. Terwijl de gemiddelde medemens tegen veel meer bestand is dan dat ik voor mogelijk hou.

Ik denk dat een ander er meer aan heeft als ik zeg wat ik denk, dan dat ik zeg wat hij wil horen. Of niets zeg. Op dat soort dingen doelde ik meer. Het rekening houden met moet niet zodanig zijn, dat het tegen je natuur indruist, dat het je ervan weerhoudt te zijn wie je bent.

Overigens veracht ik de mensen waar U op doelt evenzeer, Mijnheer Lijstje. Vreemd genoeg heb ik er weer geen enkele moeite mee om dat soort types aan te pakken.

De combinatie hoofd en hart. Het zou verboden moeten worden.

Het is koordansen. Het is het evenwicht zoeken. Maar het is ook een kunst, waar je af en toe plezier in kan hebben - hoe verpak ik mijn boodschap zodat deze aankomt maar geen onbedoelde bijeffecten heeft.

Maar, clowns en psychoten daargelaten, doet er geen mens enkel waar die zin in heeft.

“Tenzij een persoonlijkheid gespleten is zal er van een intern conflict geen sprake zijn.”

Een gespleten persoonlijkheid loopt volgens mij nog meer risico op interne conflicten, complete groepsdiscussies kunnen plaatsvinden.

Wellicht is het niet zo zeer andermans denken die invloed kan uitoefenen maar eerder de te verwachten gevolgen die mijn handelen mogelijk voor de ander heeft.
Andermans denken is toch vaak vooral een eigen invulling van wat U denkt dat er gedacht zal worden?

Grappig is dat.
Dan lees ik zo mijn eigen reactie en daarmee Uw schrijven nogmaals en daar heb ik iets geheel zelf ingevuld, vermoedelijk er van uitgaande dat ieder mens wel een intern conflict kent, de gespleten persoonlijkheid zal er echter iets meer kans op hebben.

> Andermans denken is toch vaak vooral een eigen invulling van wat U denkt dat er gedacht zal worden?

Ja. En zo ben ik ongetwijfeld ook wel eens jaloers op mensen die zich dat zelf niet kunnen voorstellen. Zij die alleen in mijn, maar niet hun eigen ogen volkomen zichzelf zijn.

Tenzij clown of psychoot, natuurlijk.

Volgens mij, he, volgens mij gaat het niet om hoofd vs hart, want ik ben allebei. Ik denk dat het om binnen vs buiten gaat. Binnen ben je alleen. Buiten zijn er ook anderen. Om te kunnen overleven moeten we anticiperen, reageren en beinvloeden. En om dat te kunnen doen moeten we de ander ‘binnenhalen’. Je moet kunnen voorspellen, interpreteren. Wat zal de ander denken, wat gaat de ander doen. En dan een handelswijze formuleren. Wie dit niet doet of kan is niet benijdenswaardig. Wie er te ver ingaat evenmin.

Zo. Dat is eruit!

@anneke: Het is precies wat ik bedoelde met de opmerking dat de tweestrijd tussen hoofd en hart tussen de oren zit, en dus eigenlijk ingebeeld is. Binnen vs buiten, dat snijdt inderdaad meer hout. U verwoordt het allemaal wat duidelijker dan ik :-)

Overigens vind ik de trend van het eruitgooien van gedachten een goede zaak!