Man van karakter

Een mens wil wel eens wat anders, beters, en dus dacht ik onlangs, kom, laat ik mijn karakter eens verbouwen. Misschien verbaast het U, maar als ik heel eerlijk ben valt er aan mij nogal wat te fine-tunen. Zo is daar bijvoorbeeld het halsstarrige, dat U van mij niet kent, maar ik zelf wel degelijk. Zit er eenmaal iets in mijn hoofd, een bepaald idee, dan laat zich dat maar moeilijk aanpassen. Een vervelende eigenschap, waar ik eigenlijk niets aan heb, en een ander al helemaal niet. Weg ermee, dus.

Hoeveel makkelijker toch is zeggen dan doen. Mijn halsstarrigheid blijkt hardnekkig. En dat is vervelend, temeer daar ik me er zelf zo graag op laat voorstaan voor alles open te staan. Wellicht is het gemakzucht dat mij mezelf liever bij het oude doet laten. Indien dat het geval, dan moest ik daar dus eerst aan schaven. Maar hoe doe je dat? Het is mij een raadsel.

Uit het veld laat ik me echter niet slaan. Vooralsnog weiger ik te geloven dat ik een voldongen feit ben. Daar ben ik toch zeker te koppig voor.

Zoals wijlen Johnny Cash zong: “I’m just a chunk of coal now Lord, but I’m gonna be diamond someday”.

Oftwel: aan het werk. En met U velen, zoniet allen. Sterkte!

U houdt zich vaker op in vicieuze cirkels?

Waarom is halsstarrigheid nu per se slecht? Noem het vastberadenheid en het is ineens een goede eigenschap.

@Drs.J.: Een quote vanuit de juwelierswinkel. Johnny is wijs.

@Actiereactie: Ja, ik cirkel wel vaker vicieus. Maar ik denk dat dat al snel gebeurt, wanneer men het karakter wil aanpassen. Enerzijds geloof ik in het ‘maakbare zelf’ (of misschien wil ik vooral graag geloven dat ik kan zijn wie ik wil zijn), anderzijds loop ik weleens tegen de grenzen aan van datzelfde zelf.

@maarten: Ah, vastberaden! Zo word ik niet vaak genoemd.

ik zou geen ‘zelf’ willen zijn, iedereen probeert ze voortdurend te vermaken die zelven

Was u maar in Eeklo geboren, zo zou de oplossing voor uw probleem gewoon bij de bakker kunnen liggen…

http://www.eeklo.be

Wat een alleraardigst verhaal over de bakker van Eeklo!

Door uw verhaal moest ik er weer aan denken hoe ik zelf tot een stoethaspel geworden ben…

Men moet de dingen leren delen, nietwaar?