Gatenkaas

Goede schrijvers hebben twee dingen gemeen: ze willen liever begrepen dan bewonderd worden; en ze schrijven niet voor de al te spitsvondige lezer. Aldus de heer Nietzsche.

Gezien Uw spitsvondigheid ben ik hooguit een middelmatig schrijver.

Gelukkig pretendeer ik geen schrijver te zijn. Sterker nog, mijn tenen willen nog weleens krommen wanneer iemand zichzelf als zodanig presenteert. Tot aan kramp toe. Begrepen worden wil ik wel. Desnoods onbewonderd. Vandaar dat ik Uw aandacht koester. U geeft mij tenminste de illusie te luisteren.

Maar, wie begrepen wil worden moet natuurlijk wel iets te zeggen hebben. Al zeg ik het zelf, dat heb ik. Mocht U daar een enkele maal aan twijfelen, dan is dat ongegrond. Ook - of eigenlijk vooral - over het ongeschrevene denk ik na. En ik verheug mij ten zeerste over het feit dat U ook leest wat ik niet schrijf.

Daarnaast, wat zou dit log zijn als U er niets aan toe te voegen heeft?

Zo nu en dan laat mijn spitsvondigheid me in de steek en dan denk ik er wel het mijne van, maar weiger ik digitaal iets toe te voegen.

Hoewel u de laatste tijd - zo heb ik het idee - vaker uw publiek rechtstreeks om een mening vraagt, zou uw log vermoedelijk ook iets zijn als er niks toegevoegd wordt. Ik kom hier in elk geval niet om u altijd maar van repliek te dienen.

Het zou wellicht voor u minder uit te houden zijn. En dat begrijp ik geloof ik ten zeerste.

Op het moment dat uw lezers niets toe te voegen hebben, kan dat twee dingen betekenen.

Of ze hebbern volledig begrepen waar het om gaat, en overdonderd door het nieuwe inzicht hebben ze niets toe te voegen.

Of ze zijn halverwege het stukje afgehaakt. Maar in zo’n geval zijn het geen lezers meer.