Ik ken uw grieven, ten aanzien van de continuïteit in kwaliteit… De eerlijkheid dwingt me te zeggen dat ik hem beter heb leren waarderen na herlezing van het werk, niet in de laatste plaats omdat het nogal een werk van ‘de totaliteit’ is, zoals duidelijk wordt uit het eerste intermezzo over de kunstenaar/schrijver en de vraag in hoeverre kunst bepaald wordt door de verwachtingen van de buitenwereld. Welbeschouwd is dit boek één lang werk dat handelt over slechts één thema: authenticiteit. Persoonlijk acht ik het hoofdstuk ‘Filibert met kind bekleed’ het sterkste hoofdstuk, omdat hier op de kortst mogelijke wijze het gehele thema met veel humor wordt uitgewerkt.

Een veel korter werkje, genaamd Kosmos, is ook de moeite waard. Door Gombrowicz zelf omschreven als een detective van het intellect.

Ik moest aan u denken tijdens herlezing, omdat ik op uw log geregeld thema’s tegen kom die aan dit onderwerp raken, er mee in verband staan of gewoon van een gelijkaardige soort zijn. Uw worstelingen wordt door mij als sympathiek ervaren. Dat zouden meer mensen moeten doen, denk ik geregeld.

Vermoedelijk komt het verhaal des te harder aan wanneer je zelf in je eigen leven bewust worstelt of ooit hebt geworsteld met het gevoel gevangen te zitten in een (opgelegde) vorm die niet of nauwelijks past bij wie je werkelijk bent of wil zijn. Even aan de vraag voorbijgaand of dit een universeel gevoel is, moet ik bekennen, zoals U misschien al verwachtte, dat ik daar persoonlijk vaker wel dan niet mee overhoop lig.

Het werk is overigens niet altijd even sterk, vind ik. Naast briljante passages en mooie intermezzo’s, gaat het verhaal ook meermalen over-the-top. Soms verloor ik mijn aandacht tijdens het lezen, of misschien wel mijn geduld, en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het boek nog altijd ergens naast m’n bed ligt met een papiertje zo ongeveer op driekwart gestoken. Toen ik er recentelijk een maandje tussenuit kneep bleef Ferdydurke in Nederland, vandaar. Niettemin ben ik van zins ook de laatste hoofdstukken nog tot mij te nemen, daarvoor heeft het werk mij al met al wel voldoende bekoord.

Waarom dacht U overigens aan mij?

Ik hoorde/zag laatst in een film/serie/op TV de volgende one-liner:

Kan Jesus en burrito zo heet maken dat hij hem zelf niet kan opeten?

@Willem: Niks mis met meta-postjes op z’n tijd, toch?

@stoethaspel: U is een pracht van een kontje, mijn waarde. Zo U aan mij dacht tijdens het lezen, dacht ik aan U.

@bicat: De superuser waar U op doelt, de een noemt hem God, de ander root, doet dat dan natuurlijk wel in zijn eigen tijd. Zoniet, dan stuiten we op een vervelende paradox.

@KatYo: Dat U het maar weet.

bij het herlezen van dit werk moest ik toch aan u denken, tijd of geen tijd. Heeft u nog de tijd gevonden tot lezen, heer mIKe?

Maar dan wel van het type mIKe.

Ik stelde me jaren geleden (vermoedelijk) al wel eens voor dat de tijd even terug zou lopen en dan ineens weer vooruit. Volgens mijn gedachtengang zouden we het niet merken, want alles zou terug gaan, dus ook onze ervaringen en bewustzijn. Ik weet niet of deze redenering klopt echter….