Daarnaast vindt er nog een ander, zeer verraderlijk proces plaats: in de loop der tijd veranderen Uw herinneringen.

Even een balletje.
Niveaus:

-1. Materie. Geen interactie, maar volkomen speelbal van oorzaak/gevolg.

0. Je kunt niet denken. (dit definieer ik als de afwezigheid van een innerlijke wereld, zoals bij eencelligen, ongewervelden en planten. Niet meer dan machines met input en output. Computers, in feite.)

1. Je kunt denken. (hogere dieren als, om het dicht bij huis te houden, honden en katten, zijn zonder meer in staat om een idee te krijgen. Beide beesten dromen bijvoorbeeld als de pest. Dat kan niet zonder een brein waarbij gedachten ook andere gedachten kunnen beinvloeden en er een wereld in gedachten ontstaat)

2. Je kunt weten dat je denkt. (waarbij een bepaald gedachtenpatroon dusdanig op zichzelf is komen te staan dat het als complexe eenheid, een ‘black box’, opereert op andere gedachten. Op dit punt onstaat er een scheiding tussen het rationele bewustzijn en het lichamelijke onderbewuste)

3. Je kunt weten dat je weet dat je denkt.

4. etcetera.

Dat leidt me naar twee mogelijke conclusies:
1. er is steeds weer een hoge bewustzijn nodig om het huidige bewustzijn te bevatten
2. vanaf niveau 3 of 4 (ben ik niet helemaal over uit) en hoger lijkt het patroon me niets anders dan ‘meer van hetzelfde’, waardoor de zogenaamd hogere bewustzijns niets meer toevoegen. Een enkel bewustzijn van gedachten is voldoende. Er zijn geen nivau’s van hoger bewustzijn; er is slechts 1 hoger bewustzijn.

De niveau’s zijn, zoals alles in dit bestaan, niet strikt gescheiden. De overgang van niveau naar niveau is vloeiend.

>En dan vrees ik dat een bepaald systeem zichzelf nooit helemaal kan vatten,

Dit klopt voor formele systemen, maar zoals Heer Mike mij in een eerdere gedachtenwisseling aangaf: het brein is niet noodzakelijk een formeel systeem, en derhalve niet noodzakelijk aan haar regels onderworpen.

Terzijde (of maar half) : zit u hier niet heel dicht tegen chaostheorie en dergelijke aan te leunen ? ‘t maakt de gedachtewisseling alleen maar boeiender…
Inderdaad, zo gezien is dit zelfs mínder dan half terzijde : we (in het algemeen) houden nu eenmaal van een mooi georganiseerd dingetje in onszelf en om ons heen. Chaos, bah ! laat ons maar vlug een mythetje of twee verzinnen…

Er zijn mensen die zeggen dat die hogere orden inderdaad noodzakelijk zijn (en wellicht tot in het oneindige), maar dat dit soort gedachten (laten we zeggen vanaf orde 2 of 3) op zichzelf onbewust zijn. Het doet een beetje denken aan het balletje dat U hier opwerpt.

Natuurlijk kun je onbewuste gedachten niet vangen, maar dat neemt de mogelijkheid niet per se weg dat het systeem niet beschreven kan worden, zoals U ziet.

De redenering van Willem leidt, zo denk ik toch, rechtstreeks naar Kabbalistische kronkels met configuraties maar vooral permutaties ; we zetten er een supercomputer op (of we koppelen alle computers via ons aller net aan elkaar) en het wordt allemaal een eitje…

Andere gedachte (waarvan ik hoop dat ze hier tegengesproken zal worden) : misschien rijden “we”, rijdt “men” zich wel vast in dit onderwerp omdat het over onze essentie, onze diepste wezen gaat. En dan vrees ik dat een bepaald systeem zichzelf nooit helemaal kan vatten, zodat er wel een of andere eindeloze lus moét ontstaan…
Overigens is wat mij betreft “diepste wezen” niet gelinkt met een “ziel” of wat dan ook van die orde, wat dat betreft ben ik het alleszins met heer Mike eens.

Ik roep maar wat.

Hoe verleidelijk het ook is om je voor te stellen dat er een mensje in Uw hoofd zit die gedachten produceert, het leidt al snel tot vervelende problemen. Want, wat zit er dan weer in zijn hoofd? Ziedaar de eindeloze regressie waar ik het over had.

Tenzij U gelooft in een ziel (waar ik overigens alle respect voor zou hebben) leidt de beschrijving van de handeling iets verzinnen tot hoofdbrekens. Eigenlijk leidt het gebruik van de eerste persoon enkelvoud daar al toe, hetgeen direct wordt aangetoond doordat ik zelf in bovenstaand stukje een denkfout heb gemaakt.

Daar waar ik spreek over schaven aan mijn gedachten in een ‘werkruimte’ veronderstel ik immers eveneens een mannetje in m’n hoofd. Het schaven dient dan ook eigenlijk gelezen te worden als iets abstracters. Het (automatisch) toepassen van (persoonsgebonden) regels op de opborrelende gedachten, of zoiets. Juist die regels beperken de chaos waar U zo bang voor bent.

Dat dit onderwerp mij boeit moge duidelijk zijn, en wellicht is het wat teveel van het goede om het in een enkel stukje te hebben willen proppen. Maar ja, anders bleef het ook maar zo stil hier. U mag zich verheugen dat ik U niet met de depressieve buien heb lastig gevallen die mij de afgelopen weken kwelden, en zo nu en dan nog immer kwellen.

@maarten: Helemaal mee eens. De associatiemachine is een thema dat hier nauw verwant aan is. Alleen dat van die woensdagavond klopt niet. Het was een andere dag.

Dus omdat u op woensdagavond een fles wijn openmaakte, en nadat deze leeg was geschonken ook nog naar de onderkant keek, moest u meteen aan de ziel denken. Hetgeen nu tot dit stukje heeft geleid.