Ergens in mijn achterhoofd denk ik wel eens na over log- c.q. presentatie-concepten, en die van dit log in het bijzonder. Uw wiki-idee voeg ik hieraan toe. Wie weet, ooit.

1. ik hou niet van hokjes. Als U bedoelt dat het solipsitisch aandoet, in de zin dat we alleen weten wat we denken, dan heeft U misschien gelijk. Maar het was niet mijn bedoeling om het idee te gebruiken als wapen tegen de realiteit (hoewel ik bijzonder escapistisch ben ingesteld).

2. U vindt solipsisme gevaarlijk omdat ze de intrinsieke waarde van de wereld negeert en dus per definitie wetten en regels opheft? Dan houd ik mij verre van het gevaar, en ben zeker geen solipsist.

Overigens lijkt het me niet productief om U af te vragen hoeveel van uw geest van U is en hoeveel invloed U heeft op de dingen. Misschien niets. Misschien alles. Het hangt af van perceptie. Van wereldbeeld. Laat het gaan. Neem nog een kop thee.

Overigens gaat het me ook niet zo zeer om uw intenties ten aanzien van macht, meer om die van mensen in het algemeen.

In het algemeen vraag ik me af, uitgaande van het aangebrachte punt van heer mIKe, hoeveel van “mijn” wereldbeeld eigenlijk wel van mij is. Hoeveel ervan wordt bepaald door (o.a. sociale) omstandigheden waarin ik mij bevind en/of bevonden heb. Als ik me dan nog begin af te vragen op hoeveel aspecten van die omstandigheden ik eigenlijk enige invloed kan uitoefenen, dreigt het geheel een behoorlijk frustrerende oefening te worden…

Macht is wel het laatste waar ik naar streef. Daarnaast kun je je afvragen of absolute kennis tot absolute macht leidt als iedereen daarover kan beschikken. Ik wil er geen geheim van maken.

kennis is macht.
absolute kennis is absolute macht.
absolute macht corrumpeert absoluut.

Uw interesse in de werking van de wereld begrijp ik wel, maar waartoe wordt deze kennis van de wereld aangewend?

@maarten: Dat het uiteindelijk allemaal Spielerei blijft ben ik met U eens, maar in tegenstelling tot U ben ik daar niet zo gelukkig mee.

@jwl: Zeker! Die paradox staat ‘het vinden van de waarheid’ (als U mij deze hoogdravende terminologie wilt vergeven) in de weg. Dat is precies het punt.

Het is nodig om exact te weten waar en hoe de perceptie begint, als we überhaupt een stap verder willen komen. Dit onderzoek kun je heel concreet maken door je bijvoorbeeld te richten op het raadsel van zien en horen. Beeld en geluid komen niet verder dan respectievelijk oog en oor. Daaráchter gebeurt er iets dat U duidelijk maakt wat U ziet en hoort. Er is in ieder geval geen binnenshoofdse diaprojector of megafoon die Uw ‘ik’ de wereld toont. En toch heeft U een wereldbeeld.

@Willem: Een mooie reactie, die U hier levert. Heel letterlijk is die hersen-compatibele informatie het wereldbeeld waar ik op doel. Denkt U dat wij ooit nog eens zullen ‘zien’ (ervan uitgaande dat wij allen blind zijn)?

Ik bedacht me dat een computer, gespeend van zintuigen, alles feitelijk uit z’n hoofd doet.

Een 3D-applicatie weet niet hoe het beeld eruit ziet, maar berekent in gedachten hoe het aanzicht eruit zou zijn, als voorwerk X en Y in een ruimte bestaan, bezien met camerastandpunt Z. Het beeld word niet ervaren, vastgelegd en naar het beeldscherm gestuurd, maar ter plekke bedacht.

Toen ik dat door had, realiseerde ik me dat een stel hersenen hetzelfde doet. Alles gebeurt in je hoofd. Zintuigcentra in de hersenen vertalen de input die ze krijgen in hersen-compatibele informatie en aan de hand daarvan bepaalt het brein wat de situatie is.

Het is slechts door de gelijkvormige structuur van de zintuigen dat we nog enigszins met elkaar kunnen praten.

Ik las laatst en interessant onderzoek over kittens die tijdens hun beginweken (vlak na de geboorte) niets anders te zien kregen dan exclusief horizontale of verticale lijnen.

Het gevolg was dat de horizontaal-geindoctrineerde kittens constant tegen verticale dingen aanliepen, omdat ze het verticale simpelweg niet visueel konden waarnemen.