(Het nadenken over schrijven is iets dat veel webloggers ontberen. Jij doet nogal eens een poging het onbenoembare te benoemen, vind ik, lezer. Dat je daar desondanks je twijfels bij hebt, vind ik, lezer, niet meer dan normaal, maar niet beangstigend. Wel mooi, eigenlijk, de schrijftwijfel, elke opmerking in dit stukje is voer voor gesprek. Maar hee, wat gebeurt er? Relativé olé, ‘och jongen het valt toch wel mee en strafregels, nee.’ En daar schrik je van?

En tja, je wil horen: schrijf het dan, schrijf het dan, SCHRIJF HET DAN!

Maar dat zeg je zelf al.

Dreigementen over stukjes die het benoembare zullen gaan benoemen grijpen me in wurggreep bij de keel. Ik heb zin om je bij voorbaat op je vingers te tikken. Er komt geen nuchtere relativering aan te pas, enkel een strenge, uiterst kritische blik. Met lineaal denk ik.)

Verder krijg ik naar aanleiding van Uw reacties opeens heel sterk het gevoel duizend strafregels te moeten schrijven: “Ik mag het onbenoembare niet willen benoemen.”

Ik ga maar eens op zoek naar een poes. Op de fiets.

“én omdat je wel gek moet zijn wil je op internet vertellen over je allerállerdiepste zieleroerselen”

U wilt naar Antarctica maar U wilt niet reizen.

Overigens vraag ik me nu wel af hoe diep Uw allerállerdiepste zieleroerselen wel niet gaan.

Dan begin je een weblog, als vrijplaats, als vingeroefening voor dat schrijven. Al snel gaat het best aardig, en steeds meer groeit een vaste kern van reageurders om je heen. En steeds beter weet je wat ze willen, steeds beter kan je precies de juiste hoeveelheid weerhaakjes in je tekst plaatsen om reacties uit te lokken en tegelijkertijd leesbaar te blijven. En zo creeer je vastigheid, wat ervoor zorgt dat je minder grenzen overschrijft.

Ben je als weblogger bang om het verworvene weg te geven? Is het niet heel aantrekkelijk om door te gaan met de bekende cursiefjes, waarvan je de formule nu wel kent? Soms ben ik bang dat het enkel een kunstje is, dat webloggen.

Maar ook: is het mogelijk, en is het wenselijk, om permanent de revolutie door te voeren?

Een cirkel op de lei te zetten die toch weer uitgeveegd moet worden?

Net zoals ik nu zit te dubben of ik nu wel of niet deze reactie zal sturen?

Op mijn weblog ben ik niet zo streng voor mezelf. Niet altijd, althans. Wel in de taal, maar er mag wel eens iets mislukken. Ik mag wel eens ontevreden zijn. Ik leer daarvan. En, daardoor weet ik nu, dat ik van een slag om de arm, voorzichtigheid en twijfel ook heel veel leer.

Gek is dat.

@n.: Misschien chargeerde ik enigszins. Uw verontwaardiging doet mij deugd, en ik moet inderdaad niet vergeten dat er ook personen zijn die overal dwars doorheen lezen. Die de kern wél oppikken.

Toch komt het mij zo voor dat een mens niet alles kwijt kan in cursiefjes. Ik wil het koud om het hart krijgen als ik lees, ik wil tranen voelen prikken, ik wil huiveren, ik wil opwinding voelen, ik wil dat ik wil dat ik geschreven had wat ik lees.

Ik wil het onbenoembare benoemen.

En… schrijven over je állerdiepste zieleroerselen… is dat dan wél Schrijven? Is Schrijven niet juist het sublimeren van die diepste roerselen, in vorm en/of inhoud? Het verder gaan, het uitstijgen boven? Daarvoor moet je wel dúrven, dat ben ik met u eens. Gooi los die trossen!

Over weblogs weet ik verder weinig en het is tijd om weer verder te arbeiden.