Beteugeld geweld

Om hart en hoofd te luchten, iets wat eigenlijk niet vaak genoeg gedaan kan worden, verliet ik vorige week het land richting Pyreneeën. Mijn reisgenoot, tevens bloedbroeder, had voor de gelegenheid een baard laten staan en oogde nu ook van buiten als de stoere viking die hij van binnen is. De week in de bergen werd tussen lange wandeltochten en dito gesprekken door te pas gelardeerd met de gevleugelde woorden: “Wat zou Leif Eriksson gedaan hebben?” Dit leitmotiv plaatste alle beren die onze weg kruisten dwingend in perspectief.

In het gebied rondom de Monte Perdido, rotsachtig prachtig, vol klaterend water en groen genot, maakten wij onze meters. Op zeker moment vroeg mijn broertje zich hardop af wat het nou is dat watervallen zo aantrekkelijk maakt voor de mens. Onderschat ‘m niet, Mijnheer, deze vraag is peilloos diep! Het is een feit dat de talloze cascades die dit berglandschap rijk is veelal met naam en toenaam in wandelgids en op kaart worden genoemd. De paden naar de grootsten zijn zelfs bewegwijzerd. Maar waarom?

Wellicht, zo opperde ik, is het de veilige vorm van geweld wat eenieder fascineert. Je kunt immers vlak náást het donderend geraas gaan staan zonder nat laat staan verzwolgen te worden. Of misschien zoekt men een teken van leven. Een boom is namelijk ook maar een boom, terwijl een waterval moeder Aarde écht in actie laat zien. Peinzend staarde de viking voor zich uit. Hij dacht verder. “Doodsdrift,” zo sprak hij, “laten we dat vooral niet vergeten.”

Later bedacht ik me iets veel minder romantisch. Mogelijk wandelt Jan en Alleman naar watervallen omdat iedereen dat nou eenmaal doet. Zonder erbij na te denken. Een schokkend idee, vond ik, en eentje waar Leif Eriksson nooit ofte nimmer genoegen mee genomen zou hebben.

Schokkend? Maar mijnheer Mike, 95% van de onze activiteiten doen we omdat iedereen dat doet. En dat water is niet veel anders in dit opzicht: meer dan 95% van het water zou ook naar beneden vallen als het van de rots werd afgegooid. Zo speelt eenieder zijn rol.

Zo zou Leif Ericsson ook nooit naar de Efteling gaan…

Niet zo denigrerend over onze kuddedierpraktijken en onze hormonale driften. Wij zijn niet zo uniek als we hopen te zijn. Dat is de verklaring die én het volgzame én het eigen willen verenigt.

@maarten: Weet U, wat U zegt is waarschijnlijk en helaas niet geheel onwaar, om niet te zeggen in de roos. Schokkend blijf ik het desalniettemin vinden. Misschien is het wel zo: 95% van de mensen doet 95% van de activiteiten die 95% van de mensen doet. Die 5%, dat zijn de Leif Erikssons van deze wereld. Er is natuurlijk niks mis mee om daar een voorbeeld aan te nemen.

@CasaSpider: .. tenzij voor het schommelschip.

@Moniq: Uw tik op mijn vingers wordt hogelijk gewaardeerd. Om nog maar te zwijgen van het beeld dat U schetst van zes miljard wandelende conflicten. Het is me wat!

Wellicht bied ik u enige troost door u de gedachte mede te geven dat 99,99% van de mensheid zich tijdens een wandeling of zoektocht naar een waterval hoogstwaarschijnlijk NIET afvraagt: ‘wat zou Leif Eriksson gedaan hebben?’

Ik zie t-shirts met opdruk:

WWLED?