Geen televisie hebben levert memorabele momenten op. Bijvoorbeeld de dag dat ik met Puck in Den Haag liep en op een Katja Schuurman-poster wees met de vraag, wie is dat? Puck´s verbijsterde uitdrukking in reactie op mijn oprechte vraag, alleen dat al maakte de televisieloze jaren de moeite waard.

Hulde mijn waarde, voor deze stap.

Kent U ook de film “De zee die denkt”? Ik vind het geen geweldige film, maar juist de irritatie die de film oproept is heel treffend!
Het zoeken van de man, die zich in de film helemaal in het denken verliest, lijkt maar niet op te houden. Het is verschrikkelijk om te zien, maar ook heel herkenbaar.

Weliswaar heb ik een zwak voor uren aan rechtstreeks uitgezonden wielerwedstrijden, de rest van de tijd spinnen de harde schijven hier ter huize om op te nemen wat te veel tijd zou hebben gekost om rechtstreeks te bekijken. De snelspoeltoets is mijn vriend, gericht kijken mijn oplossing om toch niets te missen.

Maar ik weet het verder niet. Mijn stokpaardje op dit moment is dat school ons vooral voorbereid op een leven van ergens halfslapend te kunnen zijn, hoogstens nog net waakzaam om te reageren als onze aandacht wel even gevraagd wordt.

TV is hypnotiserend en dwingend als school in die zin, al zijn de docenten er iets welsprekender op. Inhoudelijk stelt het allemaal niets voor, vergeleken met de genade die de lezer of luisteraar kan toevallen die zelf keuzes maakt. Of denkt.

U blijft onnavolgbaar. ;-)