Aan de beterende hand

Er zit een hand in mijn broek. Niet mijn eigen hand, maar die van een ander. Een omklemmende hand. Een fantoomhand. Hoewel de zaak allerminst onprettig is, loop ik héél voorzichtig. Wat de hand van plan is weet ik niet. Hij hoeft maar dit te doen of ik krimp ineen. Wil ik ‘m weg? Nee, ik denk van niet. Maar de spanning is voelbaar. Al dagen.

Zo’n hand zal daar toch zeker niet altijd blijven zitten, wel? Dat zou me wat zijn, hij trekt nogal de aandacht. Hij stopt het denken. Maar is dat erg? Geen idee.

(Ziet U?)

In de medische literatuur heb ik hoegenaamd niets kunnen vinden over een dergelijke fantoomhand. Hij bestaat blijkbaar alleen in mijn hoofd, en zit alleen in mijn broek. Mooi is dat. Het hele verhaal wordt daardoor wat ongeloofwaardig, maar ik zit er dus mee. En loop ermee. Ik sta ermee op, en ga ermee naar bed.

Het geeft echter wel kleur aan het leven, zoveel is zeker.

Om je een “breuk” te lachen?

Ik daarentegen zit dan weer met een hand in mijn maag, de Uwe wel te verstaan.
Nu loop ik sowieso niet gaarne met wat dan ook in den maag maar gezien de associaties die deze hand weet op te roepen mocht dat toch wel het allerlaatste zijn waarmee ik wil lopen, waar deze zich ook mag bevinden.

U moet het me vergeven, het zijn mijn eigen stuurloze gedachten natuurlijk en niet Uw schrijven.
Ik zal mij daarom nu gaan toeleggen op de weesgegroetjes en onze vaders…

Ik dacht aan Mozes! Vanwege dat ene liedje dat wij vroeger zongen op de lagere school: ‘Zomaar te gaan met je stok in je hand, zonder te wéééten, wat je zult éééten’. ‘k Vond het een mooi lied en het stond vaak op mijn repertoire (samen met ‘O hoofd vol bloed en wonden’) tijdens het afdrogen, waarbij mijn moeder altijd moest lachen en ik geen flauw idee had waarom.

Eerlijk gezegd heb ik nu ook geen flauw idee wat er met u aan de (fantoom)hand is.

Nou,

Mijn hand,

Is het dus,

Niet.

Dat had ik geweten.