Gezegd moet worden dat de interactie charmeert, en ja, ik ben dan ook verzot op reacties als die van U. Daarenboven, het ideaalbeeld dat U in Uw laatste alinea schetst geeft de eenzame ploeteraar moed. Hij moddere voort!

@Wil: Weet U, mijn hoofd zit vol verhalen, en als ik om mij heen kijk dan meng ik historie en fictie met werkelijkheid. Ik kleur de wereld met mijn gedachten en herinneringen. Dat zijn verhalen die, zonder dat ze uitgesproken (hoeven) worden, voor mij belangrijk zijn.

Verdiep ik mij in Cicero, ik noem maar wat, dan spiegel ik mijn perceptie aan zijn woorden. En dat is dan óók als ik buiten loop, of bij de bakker sta. Maar naast Cicero is daar soms ook Martin van Amerongen, Karl Kraus, Spinoza of U. Snapt U? Er zit een heel leger in mijn hoofd, en ongeacht of die personen ‘echt’ zijn, het is verdomd gezellig. Dat zijn de verhalen waar ik op doel.

Loopt U wanneer U alleen bent de gehele tijd tegen Uzelf te praten?
Ik ga er vanuit dat U zich dan toch vaak beperkt tot het denken.
Zou het daarom niet even zo vreemd zijn slechts voor Uzelf te schrijven?

Dat U ooit de keuze heeft gemaakt om het internet te kiezen voor Uw schrijven is wellicht nog wel begrijpelijker dan de keuze dit te blijven doen.
Maar ook daar wil ik U niet vermoeien met mijn mening.

U heeft een reageerding dus mag ik in ieder geval het vermoeden hebben dat U op Uw schrijven ook reactie wilt zoals U dat in het dagelijks leven waarschijnlijk ook op Uw spreken wenst, tenzij U natuurlijk Uw dagen vult met mededelingen.

Het gehoord of gelezen willen worden is daarmee m.i. dus eigenlijk helemaal geen materie dat zich laat bevragen, slechts wellicht de vorm waarin of het gekozen onderwerp.

Waarom beschrijft U waarom U schrijft, hoe vaak bespreekt U waarom U spreekt?

U schrijft dat U in Uw directe omgeving weinig aansluiting vond, de vraag is of U daar evenveel moeite voor heeft genomen als U op het internet heeft gedaan en of U even open bent geweest.
Aan de andere kant is het natuurlijk logisch dat U op het internet meer aansluiting vindt, de verhouding ligt in Uw omgeving niet anders, m.a.w. tachtig procent van Uw bezoekers zou U in het dagelijks leven niet hebben verteld wat U nu (moeiteloos) met ze deelt, dat zou toch maarzo een beangstigende gedachte kunnen zijn vindt U ook niet?

Aansluiting vinden is volgens mij de enige reden waarom men zich in deze vorm op het internet wil ophouden, dat en de mogelijkheid om andere inzichten te verkrijgen, en daarvoor hoeft men niet eenzaam te zijn of zonder aansluiting in directe omgeving.

U hecht meer waarde aan een vriendschap waarbij de noodzaak van het schrijven ontbreekt, waar U de telefoon kunt grijpen, elkaar in de ogen kunt kijken, met elkaar kunt drinken enzomeer.
Ook daar zou U zich de vraag kunnen stellen of dat wel reëel is en of U daarmee niet iets anders mogelijkerwijs verliest.

Ik weet ook niet waarom ik dit alles schrijf maar ik voel gelukkig ook niet de behoefte me hierin te moeten verantwoorden want U kunt er immers rustig voor kiezen het niet te lezen. Ach en nu ik niet meer of in ieder geval steeds minder schrijf waar U het zo nu en dan zoekt is dit toch ook een ding, het zou maar zo een nieuwe rage kunnen worden, reageren, ik hoop dat straks iedereen het gaat doen dan lossen al die logs op en sterft een gedeelte van het internet langzaam uit, slechts een enkeling blijft natuurlijk loggen, U kent ze wel die eenlingen die niet met de massa meelopen, voor we het weten is alles weer bij het oude.

Ik geef toe dat menig reactie – die van U niet in het minst – mij pleziert of aan het denken zet. Deze manier van delen is echter een nogal omslachtige, en daarom twijfel ik soms aan onderhavige vorm. Nu kunt U inbrengen dat ik niet zo egoïstisch moet zijn, en de lezer zijn stukje moet gunnen, maar is het niet een tikkeltje ijdel om te denken dat een wereld met mikzlog een mooiere is dan zonder? Dat mijn verhaal voor mij van levensbelang is wil niet zeggen dat ie dat ook voor U is.

Toen ik het laatst met iemand had over deze materie, zei zij dat ook dit weer een verhaal is. Daar had ik natuurlijk niet van terug, en ziedaar, het werd een stukje.