Gast aan tafel

Rond een uur of acht schenkt de heer des huizes het aperitief in, en zo tegen half twaalf ontkurkt hij de vierde fles wijn. Of de vijfde, dat weet ik niet meer. In de tussentijd serveert madame successievelijk een met koude rijst en groente gevulde grapefruit, vers gebakken brood, boontjes van het land, varkensrollade, een rijk gevulde kaasplank en frambozentaart. Dineren aan een table d’hôte is een feest dat ik tijdens mijn verblijf in Frankrijk meermaals heb gevierd. De telkens wisselende disgenoten - nu eens zes, dan weer tien of zelfs meer - spreken vloeiend Babylonisch, en lachen dat het een lieve lust is.

In werkelijkheid is het oorlog.

Zo overkwam het mij op een van deze bacchanalen dat er schuin tegenover mij een Française zat van nog geen vijfentwintig lentes. De onschuld die van haar gezicht te scheppen viel contrasteerde scherp met het venijn van de vraag die ze me onverhoeds stelde. Of ik het ermee eens was dat Vincent van Gogh eigenlijk een Fransman was. Pardon? De heftigheid van mijn ontkenning wekte grote hilariteit aan de overzijde van de tafel. En die vrolijkheid beving alras de rest van het gezelschap. “Tja, zonder Frankrijk geen Zonnebloemen“, werd mij verteld.

U begrijpt dat ik het hierbij niet kon laten zitten. Koortsachtig zocht ik naar een manier om het gat dat die vermaledijde fransozen in onze canon hadden geslagen te dichten. En ik vond iets! “Descartes is meer Nederlander dan Van Gogh Fransman”, repliceerde ik. Immers, ruim twintig jaar woonde deze wijsgeer ‘bij ons’. Sterker nog, vrijwel al zijn werk schreef hij in de lage landen bij de zee. Cogito ergo sum is zo Hollands als drop. Hahá!

Nou, toen was het dus wel gedaan met het feest. Slechts het incidentele getik van desertvorkjes tegen taartbordjes doorbrak de ijzige stilte die na mijn uitbarsting was blijven hangen. Ze hadden verloren, die vrolijke Fransen, en ze wisten het. Ik stond op, ging naar mijn slaapkamer, en bedreef de liefde in het Duits.

U bent goed in bommetjes gooien ;)

Descartes was Frans?

Ach, zolang die lui zich Johan Cruijff niet toeeigenen maak ik me niet al te druk.

Wat mij veel belangwekkender lijkt: ‘die onschuldige Française waarover u rept; had die een beetje lekkere ……?’

@Oscar: Ja.

Hehe. 1 vraag die zo in me opkwam, u beleefde de liefde al in het duits, maar heeft u uw frans gehoor nog uitgelegd hoe Heidegger het ‘Cogito ergo sum’ gepareerd heeft? Een Duitser nog wel! En hij had er maar één woord voor nodig…

Hoe het ook zij, het is een ware daad van patriottisme. Niet omdat het nou werkelijk wat uitmaakt of van Gogh of wie dan ook Frans is of niet, maar een beetje mensen op de kast jagen is altijd goed.

En dat u bij de vijfde fles nog steeds een antwoord kon formuleren, dat vermoedelijk niet in het Nederlands werd gegeven, pleit voor u.