Ik heb nooit zo stil gestaan bij het feit dat er mensen zijn die niet buiten de zintuigen denken. (Hoewel, dat geef ik toe, we het om ons heen zien gebeuren.) Ik kan daar plots ook erg treurig van worden. Die mensen kunnen die noumena toch ook niet wegdenken? Me dunkt dat zij wat negatief tegen de wereld aankijken. Hoe zijn zij met hun lief? Het wordt een beetje eng, nu ik erover nadenk.

Natuurlijk weet ik dat ze er zijn. Maar zij ontkennen iets waarvan ze slechts denken dat het er niet is.

De discussie over de juiste betekenis van noumena – Grieks onzijdig meervoud vervoegt zich in mijn ogen overigens wel degelijk als zodanig – wilde ik echter niet voeren. Waar het mij om ging is de gedachte dat de zintuiglijke wereld betrouwbaar noch volledig is, terwijl veel mensen daar tóch van uitgaan.

Enerzijds stemt die beperkte blik mij treurig, omdat hij menig gemoed negatief beïnvloedt. De meerderheid van hen die zich laten leiden door de wereld om ons heen vindt geen geluk. Anderzijds erger ik me aan degenen die verkondigen dat dát het leven is. Ons denken is op het diepste niveau gefundeerd op drijfzand. Wie dat eenmaal beseft vervalt van stelligheid in verwondering en bescheidenheid.

Dat laatste is niet iets om bang van te zijn. Integendeel, het biedt juist ruimte voor verhalen en oprechte romantiek – bijna noemde ik het ‘oprecht veinzen’, maar daarmee was een ander me reeds voor -, hetgeen, zo is mijn ervaring, het geluk veel doeltreffender benadert.

Mijn stukje is tenslotte niets minder dan een liefdesverklaring.

Maar die Grieken, die hadden gelukkig overal een oplossing voor.