Armlastig

Het zal de oplettende lezer vermoedelijk niet zijn ontgaan dat er de afgelopen maand nog geen letter aan dit log werd toegevoegd. Welnu: ik ben ziek, en niet alleen in mijn hoofd. Om Uw schrik wat te temperen kan ik U melden dat mijn lichaam zich inmiddels herstelt, zij het traag.

Wat is er aan de hand?

Zo’n vijf weken geleden vertilde ik me, in de meest letterlijke zin van het woord. Een nogal ernstige peeskwetsuur in beide armen was het gevolg. En dat doet zeer. De nuchterheid waarmee ik het nu beschrijf staat in schril contrast met de wanhoop die mij deze periode bij tijd en wijle beving. Typen durfde ik niet, want in iedere toets schuilt een aanslag, maar ook zonder schrijfklavier werd mijn gestel door een continu gevoel van pijn ondermijnd.

Dit stukje toont mijn beterschap, de inhoudelijke kwaliteit even daargelaten. In tegenstelling tot mijn armen is mijn geest namelijk nog even ziek als altijd. Of zieker: al wat ik had willen schrijven ligt nu reeds een maand noodgedwongen binnenshoofds te rotten.

Het stinkt, maar U ruikt daar niks van.