Ik vind dat zo vreemd nog niet, die bussen. Veel wetenschappers in mijn eigen kring hebben werkelijk de pest aan religie. Niet aan een specifieke religie, maar een categorische hekel aan alles dat metaphysica is. Ik mag ze graag jennen met hun geestelijke armoede, zoals ik de christen ook graag jennen mag met hun hemelse rijkdommen. Jennen als in ´socratisch vragen stellen´.

Aardig geformuleerd artikel van Theodore. De vergelijking met de liefde vond ik ´spot on´. Liefde is een mooi voorbeeld om aan atheisten voor te leggen. Immers, je kunt liefde verklaren als een chemisch proces, maar dat is geen uitputtende verklaring, of zelfs maar een verklaring met toereikende grond; er is meer aan de hand dan we meten kunnen.

Mijn aversie jegens de New Atheists is niet minder dan die jegens gelovigen die op even militante wijze beweren dat het idee dat de aarde in 144 uur geschapen is een objectieve waarheid is. De crux is juist die waarheidsclaim: als er een objectieve waarheid bestaat dan zijn religie en wetenschap blijkbaar niet ‘gescheiden van tafel en bed’. Maar wat is waar?

Eigenlijk neem ik zelf al bij voorbaat stelling (optie 1), besef ik nu, en onderzoek vandaaruit de houdbaarheid. Misschien is dat wat krom. Anderzijds: kun je een subjectieve overtuiging, wat religie voor mij zou moeten zijn, wel met objectieve middelen beargumenteren?

Dat is op zich een heel interessante vraag. Zeker tegen de achtergrond van het feit dat er genoeg mensen zijn die geloven dat de wereld 6.000 jaar geleden in 144 uur geschapen is. En die deze overtuiging als objectieve en universele waarheid zien. “Want het staat in de Bijbel.”

Een subjectieve overtuiging is wat anders dan een objectieve waarheidsclaim met wetenschappelijke pretenties.

Met een beetje discussie daarover, een poging tot doordenken, op grond van argumenten, is niets mis. En dat is heel wat anders dan de wereld volledig rationeel willen maken.

Stephen Jay Gould noemde de scheiding van tafel en bed ‘the nonoverlapping magisteria of science and religion’ (NOMA), en Theodore Dalrymple maakt op soortgelijke gronden gehakt van de New Atheists. Ook de door U genoemde Ludwig Wittgenstein is (volgens Philipse) een exponent van de ‘gelovigen zonder waarheidsclaim’. Als U het mij vraagt een aangenaam gezelschap.

Persoonlijk denk ik dat een subjectieve waarheidsclaim enerzijds noodzakelijk is voor de ware gelovige – tenzij hij zichzelf niet serieus neemt -, maar dat de (objectieve) onderbouwing anderzijds op onoverkomelijke problemen stuit. Het is dan ook een sprong. Men leze Kierkegaard.

Met Uw laatste opmerking stipt U ‘de problemen van het ongeloof’ aan. Ook voor mij is de wetenschap alleen niet genoeg. En gelukkig maar ..

De wetenschap kan niks zinnigs zeggen over godsdienst, behalve over het bestaan ervan. De godsdienstige daarentegen, kan soms wetenschappelijk zeer relevante dingen opmerken.

Maar goed, ik heb een nogal beperkte blik op waarheid: Ik wil mijn waarheden graag ingebed zien in een logisch argument en dat werkt niet met godsdienst.

Toch zou ik, als ik in NL was geweest, de lezing met nieuwsgierigheid bezocht hebben. Wetenschap heeft immers ook bepaald niet het laatste woord. Om LW maar even aan te halen: We voelen zelfs dat als de wetenschap op alle mogelijke wetenschappelijke vragen antwoord heeft gegeven er nog tal van vragen blijven liggen waar de wetenschap niets mee kan.