Een analogie is nog geen waarheid, zei ik. Maar Nicholas Carr beweert dat de werkelijkheid zich juist buigt naar een metafoor. Een verfrissend, zij het vreeswekkend, idee. En eens te meer een pleidooi om stil te staan bij de vraag wat je nu eigenlijk zelf hoopt te bereiken met het gebruik van een bepaalde technologie. Ik ben bang dat miljoenen twitteraars minder sterk in hun schoenen staan dan U en ik ;-)

Wat betreft het afglijden van iets naar niets: u bent bekend met het essay Is Google Making Us Stupid? [Dat zal waarschijnlijk wel, wellicht zelfs genoemd op dit weblog]. Hoewel misschien wat wijdlopig van aard, bevat het aantal interessante gedachtes over de wijze van onze informatieverwerking in een steeds sneller komende vloed van informatie.

Een goede vriend merkte laatst op: eerst hadden we boeken, toen waren er weblogs en nu is er twitter. Zo bezien lijkt het inderdaad van iets naar niets af te glijden. Maar ik waak ervoor om voorbarige conclusies te trekken: ik vrees inderdaad dat ik mij nog eens in de twitter interactie zal storten. Zeker nu ik – en ik weet niet of U dat al is opgevallen – inmiddels twee (2!) followers heb :-)

@Mijnheer Lijstje: Toevallig zag ik laatst bij de Albert Heijn koffiefilters. Ik weet niet of ze ook al bij andere supermarkten verkrijgbaar zijn, maar voor de door U gezochte koffiefilters kunt U dus bij de Albert Heijn terecht!

Echter ik zou willen dat er een scriptje was dat alle berichten met de keywords: koffie, vertraging, file, etc eruit filterde.

Verder heb ik gisteren iemand verzocht om een berichtje te verwijderen waaruit bleek waar ik geboren ben. Ik vind dat niet prettig, al kan ik niet uitleggen waarom niet.

Goed dat u overigens aangeeft meer geprobeerd te hebben dan 0 followers suggereert. U bent in de draaikolk geweest, blijkbaar. Ook meegedaan aan de interactie? Puur volgen is mijn inziens niet echt interessant.

Is Twitter een thinkosphere? Ik vind het een mooie vondst, dat in ieder geval. Andere omschrijvingen ‘Ergens tussen webloggen en instant messenging’, ‘Publiek sms-en’, of ‘De kroeg van het internet’. Die laatste vind ik de meest toepasbare metafoor en zegt ook veel over het waarom: de behoeft om af en toe wat te kunnen babbelen. Kroeggesprekken kunnen diepgaand zijn (of zo schijnen ze toe, diep in de nacht), maar het meeste is ruis, verstrooiing. Iets dat ook verschilt per kroeg – wellicht ontwikkelt een bepaalde Twitter-kring zich nog eens tot Weens koffiehuis. :)

140 tekens is genoeg voor veel boodschappen. Wie meer wil, schrijft maar een weblog; wil ik inhoudelijk zwaarder materiaal, dan lees ik wel een boek.

Met privacy heeft u wel een punt. Eigenlijk zouden al die berichtjes na 48 uur gewoon weer in het virtuele niets moeten verdwijnen. Nu blijven ze tot in de virtuele eeuwigheid bestaan. Maar dat privacy-argument valt veel breder te voeren dan Twitter alleen, wanneer komt de dag dat je je identificeert met je ip-nummer? (Terzijde: heeft u die cartoon gezien die recent op het internet circuleerde over ‘wie heeft gelijk gekregen, Orwell of Huxley’?).

Een bericht van 140 tekens is ofwel te kort of niet interessant. Ziedaar de reden waarom ik (en met mij vermoedelijk vele anderen) Twitter tot op heden links liet liggen. Ik heb er geen behoefte aan om mijn verhaal op Twitter te vertellen, mijn verhaal vertel ik hier en nergens anders. Liefst een beetje opgesmukt.

Zolang ik Twitter als podium zie gaat mijn argument op, maar wat als Twitter helemaal geen podium is? In 140 tekens kun je wel naar een podium verwijzen, en dat verandert de zaak: Twitter als middel, niet als doel. Een uitwisselplaats van links, nieuws en ideeën. Een thinkosphere, zoals ik het iemand eens hoorde noemen.

Een voorbeeld. Op site A ontspint zich een niet te missen discussie. U, die trouw site B leest, weet van niks. Eén tweet mijnerzijds en U weet hoe laat het is. Op die manier ben ik Uw ogen, en evenzo kunt U de mijne zijn. Een dergelijk collectief bewustzijn (van zeg 100 ogen) is alleen interessant als ze uit gelijkgestemden bestaat. En dat laatste is nu juist weer problematisch, want geestverwanten zijn zeldzaam. Voor de meeste mensen is Twitter een veredelde chatbox, niets anders.

Ik heb mij er overigens meer in verdiept dan mijn eigen account met 0 followers doet vermoeden, want heel erg moeilijk is het niet om quasi anoniem mee te liften met openbare accounts (en dat zijn ze bijna allemaal). Twitter blinkt niet bepaald uit in privacy (ook daar heb ik instinctief een probleem mee). Zo heb ik een tijdje enige tientallen accounts in de gaten gehouden, en wat bleek? Een bericht van 140 tekens is ofwel te kort of niet interessant. En mensen die ik graag zou willen volgen twitteren niet.

Met andere woorden, ja, het concept fascineert me, de techniek fascineert me, maar het resultaat stelt mij (vooralsnog) teleur. De meeste mensen staan er helemaal niet bij stil waarom ze twitteren. Waarom doet U het eigenlijk?