{"id":1046,"date":"2010-01-18T14:41:15","date_gmt":"2010-01-18T13:41:15","guid":{"rendered":"http:\/\/mikz.net\/log\/?p=1046"},"modified":"2010-01-18T14:41:15","modified_gmt":"2010-01-18T13:41:15","slug":"repeterend-geweer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mikz.net\/log\/2010\/01\/18\/repeterend-geweer\/","title":{"rendered":"Repeterend geweer"},"content":{"rendered":"

Toen Johann Wolfgang von Goethe op een vroege, dauwfrisse ochtend in de zomer van het jaar 1789 – een pyjama om het vege lijf, blote voeten in pantoffels, kopje koffie bij de hand – de courant opsloeg, was hij zoals men heden ten dage pleegt te noemen not amused<\/em>. Een leeuwerik twitterde onzichtbaar in het grijze licht, maar noch dit beestje, noch de zon, die op uitbersten stond, verlichtte zijn wankel gemoed. Johann Wolfgang snelde de koppen, vloekte hartgrondig en zeeg vervolgens verslagen achterover. Wat een puinhoop.<\/p>\n

D\u00e1t het allemaal anders moest soit<\/em>, maar zo? Het domme volk liet zich mennen door een idee. Of nee, erger nog, van mennen was helemaal geen sprake. Het ‘idee’ was eigenlijk niet veel meer dan de knal van een rotje temidden van een kudde paarden. En nu was het gepeupel op hol geslagen. Johann Wolfgang gruwde ervan. Een rotje. Het was banaal. Met politiek had de Franse Revolutie niets van doen.<\/p>\n

Johann Wolfgang legde de courant terzijde, kleedde zich aan en stortte zich op gans andere zaken. Over rotjes wilde hij niet meer nadenken, en over de idioot die ze gooide al helemaal niet. Hij was er klaar mee. Vanaf nu stond de wetenschap centraal, het enige bastion dat een mens met goed fatsoen bestormen kan. Zelfs de literatuur bekoorde hem niet meer. Pas na zijn Beitr\u00e4ge zur Optik<\/em> zag hij het licht. Johann Wolfgang ging weer schrijven en dat bleef hij doen, tot aan zijn dood.<\/p>\n

De geschiedenis herhaalt zich. Als altijd.<\/p>\n

Toen ik op de middelbare school de kans kreeg Frans te laten vallen greep ik haar. Als een baksteen. In plaats daarvan koos ik Duits. Twee eeuwen na Goethes Beitr\u00e4ge zur Optik<\/em> begon ik met de studie natuurkunde. En nu zit ik hier, en schrijf ik dit. Het kan bijna niet anders of ik word wereldberoemd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De geschiedenis herhaalt zich. Als altijd.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-1046","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-alles"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1046","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1046"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1046\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1046"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1046"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1046"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}