{"id":1146,"date":"2010-04-15T16:52:26","date_gmt":"2010-04-15T14:52:26","guid":{"rendered":"http:\/\/mikz.net\/log\/?p=1146"},"modified":"2010-04-15T16:52:26","modified_gmt":"2010-04-15T14:52:26","slug":"uber-die-asthetische-erziehung","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mikz.net\/log\/2010\/04\/15\/uber-die-asthetische-erziehung\/","title":{"rendered":"\u00dcber die \u00e4sthetische Erziehung"},"content":{"rendered":"<p>&#8220;Alleen als hij speelt, is de mens volledig vrij.&#8221;<\/p>\n<p>Woorden van die strekking ontsnapten ooit de lippen van de romantische alleskunner Friedrich Schiller. Ze klinken heel aardig, maar wat bedoelde hij er eigenlijk mee? Welnu, in de &#8216;echte&#8217; wereld <em>moet<\/em> je vechten voor je hachje, je hebt weinig keus. Ik stel me die toestand voor als een soort Hobbesiaanse oorlog van allen tegen allen. Friedrich Schiller wees op het belang van ritualisering van dit geweld, in de vorm van spel. Je kunt voorkomen dat je elkaar letterlijk de hersens inslaat door er spelregels voor te verzinnen. Het directe wordt op die manier ingewisseld voor het indirecte, en dat maakt het allemaal een beetje draaglijker. Sommige mensen noemen dit beschaving.<\/p>\n<p>Friedrich Schiller ging nog verder. Hij voegde er een element aan toe, en wel het esthetische, zoals hij het zelf noemde. Ook geritualiseerd geweld kan in chaos en anarchie ontaarden, tenzij de mens een gevoel voor schoonheid wordt bijgebracht. Het spel dat Schiller voor ogen stond was dat der Schone Kunst. Dankzij de kunst kan de van zichzelf vervreemde mens weer &#8216;heel&#8217; worden.<\/p>\n<p>Enfin, heel wilde ik worden, en dus wijd ik mij sinds enige tijd aan het spel. Op 2 maart 2010 meldde ik mij aan op een website die volkomen in het teken staat van geritualiseerd geweld. In deze Fight Club daag je iemand uit voor een gevecht op leven en dood. Volgens de regelen der kunst, uiteraard. Om beurten mag je elkaar een klap geven, totdat \u00e9\u00e9n van de twee neergaat. Omdat je alle tijd krijgt om te doen wat je moet doen kan zo&#8217;n gevecht weken duren. Normaalgesproken ben ik er in zes tegelijk verwikkeld.<\/p>\n<p>Wie zich weleens afvraagt of ik nog leef kan zich er <a title=\"Redhotpawn\" href=\"http:\/\/www.redhotpawn.com\/core\/viewpublicgames.php?isminiboard=on&amp;uid=565931\" target=\"_self\" rel=\"noopener noreferrer\">hier<\/a> van vergewissen. Ik vind dit spel, deze idee\u00ebnstrijd fantastisch. Mijn tegenstanders komen uit de hele wereld, maar omdat ze allemaal dezelfde spelregels in acht nemen, doet het er niet toe of ik ze ook daadwerkelijk kan verstaan of niet. We spreken elkaar in het gevecht, op het bord. Zo kan ik bijvoorbeeld een week lang met iemand uit Nepal bezig zijn. Ik zie hem zijn plannen ten uitvoer brengen, en hij de mijne. We begrijpen elkaar zonder enig woord. Ik dwing respect af door die ene, diep doordachte en wonderschone combinatie, en dan, als het allemaal voorbij is, mis ik hem. Geen gevecht eindigt zonder enig gevoel van spijt.<\/p>\n<p>Als je zo innig contact kunt hebben door het spelen van een spel, dan moet er wel iets waars zitten in de woorden van Friedrich Schiller. Je vraagt je daarnaast af waar en of het spel ooit ophoudt. Is het gesprek dat ik met U of met wie dan ook voer niet ook een spel? We houden ons aan zekere grammaticale en niet te vergeten sociale regels. Aan spelregels, zogezegd. Maar juist door ons aan die regels te houden verkrijgen we een gevoel van vrijheid. Is niet <em>alles<\/em> spel?<\/p>\n<p>Om deze kwestie wat dieper te onderzoeken ben ik van plan om de &#8216;echte&#8217; wereld in te trekken. Daar waar men elkaar de hersens letterlijk inslaat. Als de grens tussen het directe en het indirecte ergens gevonden kan worden, dan moet dat wel <a title=\"Chess Boxing\" href=\"http:\/\/www.rcblva.com\/\" target=\"_self\" rel=\"noopener noreferrer\">hier<\/a> zijn, in Richmond. Ik heb nog een maand om te trainen. Wish me luck.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Is niet alles spel?<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-1146","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-alles"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1146","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1146"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1146\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1146"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1146"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1146"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}