U, die mij kent als Uw broekzak, is inmiddels bekend met de thema’s die ik op deze plek te pas en te onpas pleeg aan te snijden. Eentje daarvan, de discussie over vorm en inhoud<\/i>, komt U onderhand vermoedelijk de neus uit. Toch vraag ik nogmaals Uw aandacht voor deze kwestie, niet in het minst omdat ik het vermoeden heb dat U zich vermaken zult met datgene wat nu volgt.<\/p>\n
Sinds mensenheugenis verpak ik mijn teksten in groen kadopapier. Mijn teksten zijn inmiddels zozeer met deze kleur verweven dat ik in groentinten denk als ik schrijf. Anderzijds associeer ik zowel appels als grasvelden met dit log, enkel en alleen doordat het licht dat zij weerkaatsen in golflengte gelijk is.<\/p>\n
De vraag die zo af en toe bij mij opduikt is hoe mijn woorden zouden klinken indien anders verpakt. Ik besloot tot het doen van een experiment. Verdere uitleg is overbodig, eenmaal klikken<\/a> is voldoende.<\/p>\n Het gevoel dat mij, en misschien U ook, bekroop was er een van aangename vervreemding. Plotsklaps werden mijn woorden uitgesproken door haar<\/a>. Het was alsof zij voorlas uit mijn werk. Even later leek het alsof zij uitsprak wat ik dacht. En vervolgens las ik mijn eigen woorden als ware ze de hare. Mijn teksten werden opnieuw gevoed en tierden welig.<\/p>\n Een wonderlijk experiment. En zegt U nu nog maar eens dat de vorm er niet toe doet.<\/p>\n Ik hoop van harte dat de betreffende dame mijn intimiteiten niet als al te ongewenst opvat. Ik besef terdege dat het nogal onbetamelijk is om ongevraagd in iemands CSS te graaien. Edoch, alles ten dienste van de wetenschap, natuurlijk. Terzijde kan ik voor de nieuwsgierige opmerken dat alles er daar bij haar bijzonder goed verzorgd uitzag.<\/p>\n Ik verzoek U nu dan ook het podium weer te verlaten, die is immers niet van mij, en terug te keren naar mijn eigen stek die ik ondertussen vliegensvlug in een ander, wel heel luchtig, jasje<\/a> heb gestoken. Aanleiding van deze wijziging was het gevoel dat mijn teksten soms bezwijken aan het robuuste groen. Zo af en toe moet het domweg lichter en luchtiger. Open grenzen voor mijn woorden. Niet meer omlijnd.<\/p>\n