Bij de ingang van het labyrint zat een man, Janus genaamd, ‘niet wijs doch slechts oud’, zoals hij zelf altijd zei. Eenieder die naar binnen wilde sprak hij aan, dat was zijn baan. Zelf kende hij het labyrint niet, althans niet van binnen, en als poortwachter vond hij het eigenlijk ook niet nodig om te weten wat er zich daar afspeelde. Dat geen mens het doolhof ooit weer verlaten had, zei hem genoeg. Hij voelde zich niet geroepen. Vaak gingen er weken, soms maanden voorbij zonder dat hij iemand zag.<\/p>\n
Op zekere dag verscheen er toch weer een jongmens bij de ingang. Janus’ kop zag hem aan. De jongen leek moe. “Je gaat me toch niet vertellen dat je naar binnen wilt?”, vroeg de oude man. “Dat ga ik wel”, was het antwoord. “Laat mij je dan waarschuwen: nog nooit zag ik mensen die kwamen ook weer gaan. Dit labyrint lijkt voorwaar een eindstation.” De jongen knikte. “Wat bezielt je?”, vroeg Janus.<\/p>\n
“Verloren zal ik daar ronddolen, in dat labyrint, maar verdomd, dan w\u00e9\u00e9t ik, dan weet ik tenminste zeker dat \u00edk het ben die ronddoolt en dat \u00edk het ben die zich verloren voelt. Het is een keuze. Ik had immers ook n\u00edet naar binnen kunnen gaan, wil ik maar zeggen. Het overk\u00f3mt me nou eens een keer niet, dat eeuwige gevoel van reddeloosheid, maar in plaats daarvan roep ik het doelbewust over mezelf af, ik ben de baas, en d\u00e1t is in zekere zin een geruststellend verschil”, maakte de jongeling zichzelf en Janus wijs.<\/p>\n
Peinzend keek de oude man hem aan. Hij wist dat er iets niet klopte, maar gaf hem toch vrij baan. “Veel succes, mijn zoon”, riep hij hem na. De jongen was reeds uit zicht verdwenen. Janus was even stil, schudde toen het hoofd, en mompelde: “Wat een sukkel.” Hij vlijde zich op zijn zetel weer neer, en deed wat hij in feite al die tijd had gedaan: wachten.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nog nooit zag ik mensen die kwamen ook weer gaan.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-393","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-alles"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/393","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=393"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/393\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=393"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=393"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=393"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}