Vroeger was hij een verlegen jongetje, maar die tijd is voorbij: nu is hij een verlegen man. Hij spreekt vaak over zijn gevoel, maar zijn gevoel zelf spreekt zelden. De man leeft meta. Ter verklaring van het onvermogen zich te laten gaan wijst hij op zijn bovenmatig ontwikkeld zelfbewustzijn. Een slang die zichzelf in de staart bijt, uiteraard, want wie zegt dat de oorzaak van zijn remmingen het besef<\/i> van die remmingen is komt ze nooit te boven.<\/p>\n
Het leuke en tevens trieste van voorgaande alinea, die met twaalf anderen in een dozijn past, is het feit dat ze van zichzelf ook weer hartstikke meta is. Een graadje erger zelfs, want het beschouwelijke wordt beschouwd. Op die manier komt er natuurlijk nooit vuurwerk. Noch het beschrevene noch het geschrevene raakt los van de grond. “Het hart heeft zijn redenen die de rede niet kent”, sprak Pascal ooit. Het heeft dus geen zin om met hart en ziel te denken over dat hart.<\/p>\n
Maar waar moet het d\u00e1n heen? Komt goed schrijven<\/i> neer op een ondoordachte kretologische kakofonie? Een rijgsel van fijne woordjes die hun bestaansrecht slechts op genoemde fijnheid kunnen baseren? Nee toch zeker! Een schrijver is meer dan een ambachtsman, hij keert zich binnenstebuiten, en toont al wat mooi en lelijk is. Hij is doodsbang om zijn kwetsbaarheid te laten zien, maar k\u00e1n niet anders, zijns ondanks.<\/p>\n
Zo verlegen als onze meta-man lijkt is ie trouwens helemaal niet. Zijn hart, zijn lijf, zijn hele wezen<\/i> stroomt van passie over. En toch houdt hij zich in. Niet uit schaamte, maar omdat hij keer op keer stuk liep, op het moment dat hij ook naar een ander toe zichzelf<\/i> heeft willen zijn. Hij werd nooit begrepen. Was hij schrijver geweest, dan lag hij nu bij de ramsj. Daar waar ik<\/i> mijn boeken koop, zeg maar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Was hij schrijver geweest, dan lag hij nu bij de ramsj.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-411","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-alles"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/411","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=411"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/411\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=411"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=411"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mikz.net\/log\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=411"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}