Iets in haar trok hem onweerstaanbaar aan, maar hij kon niet vertellen wat. Zij bezat een oerkracht die hem licht maakte. Hij bewonderde eigenschappen die hem vreemd waren. Haar lach paste bij zijn humor, zijn begrip bij haar denken. Hij probeerde het weg te redeneren. “Liefde maakt krankzinnig”, hield hij zich voor, maar de man zou net zo goed zelf krankzinnig geweest kunnen zijn.<\/p>\n
Toen hij brak met haar, brak hij zelf. Hij dacht alleen te moeten zijn, en alleen was hij. “Alsof ik aan het vallen ben, en het vallen stopt niet.” Hij sliep niet meer. De kille herfstnachten werden zwarter dan ooit. In gedachten kuste hij haar, voorzichtig en vlindervleugelzacht, in werkelijkheid klappertandde hij zijn kaak in een kramp.<\/p>\n
Haar smeekbeden werden niet gehoord. Hij meende zijn werelds geluk te moeten opofferen voor een hoger doel. En dat zat hem diep: hij geloofde<\/i> in schrijven, en schreef over geloven. Zijn gesublimeerd libido manifesteerde zich in creatieve explosies, en sloopte hem tegelijkertijd.<\/p>\n
Zijn liefde voor haar bleef echter al die tijd onverminderd diep, en toen zij uiteindelijk een ander kreeg – een mens moet toch wat -, ging hij wederom door een hel. Het probleem is dit: het leven moet achterwaarts worden begrepen, maar voorwaarts worden geleefd. Het is aan ons om te beoordelen of zijn keuze de juiste is geweest, niet aan de arme schrijver zelf.<\/p>\n