“Laat ik eens een balletje opgooien”, dacht hij nog, zonder erbij stil te staan dat dit balletje ook wel eens andermans balletje zou kunnen raken. Hoe voorspelbaar, datgene wat niet verwacht wordt schijnt vaak juist bij voorkeur te gebeuren. Zij zagen zich uiteindelijk dus opgescheept met twee hopeloos uit koers geraakte balletjes. De botsing was niet-elastisch.<\/p>\n
Hij was er niet gelukkig mee. Orde en regelmaat was wat hij wenste, en van toeval moest hij niets hebben. En zijn idee, zijn balletje<\/i>, bestond nu precies uit het ontkennen van toeval. Toeval bestaat niet, zo was zijn gedachte. Alles is immers een kwestie van oorzaak en gevolg. <\/p>\n
Het feit dat U op dit moment deze woorden tot U neemt, vindt zijn oorzaak in het eerder klikken op een link. Deze gebeurtenis, het daadwerkelijk klikken op die link, vindt zijn oorzaak in het feit dat U dit log zeer de moeite waard vindt (en terecht, zou ik willen zeggen, maar ik ben wellicht bevooroordeeld). En waarom vindt U mikzlog de moeite waard? Welnu, dat laat zich weer verklaren uit opvoeding, levenservaring, misschien zelfs wel intelligentie. Het maakt niet zoveel uit, waar het om gaat is dat alles zich achteraf laat verklaren. <\/p>\n
De gedachte is nu als volgt. Wanneer iets zich achteraf laat verklaren had het ook voorspeld kunnen worden, mits men in beginsel maar alle gegevens tot zijn beschikking had gehad. Dat dit praktisch gezien zelden of nooit het geval is doet er niet toe, in theorie kan het en dat is natuurlijk w\u00e9l de doodsteek voor het toeval.<\/p>\n