U, die mij kent als Uw broekzak, is inmiddels bekend met de thema’s die ik op deze plek te pas en te onpas pleeg aan te snijden. Eentje daarvan, de discussie over vorm en inhoud, komt U onderhand vermoedelijk de neus uit. Toch vraag ik nogmaals Uw aandacht voor deze kwestie, niet in het minst omdat ik het vermoeden heb dat U zich vermaken zult met datgene wat nu volgt.

Sinds mensenheugenis verpak ik mijn teksten in groen kadopapier. Mijn teksten zijn inmiddels zozeer met deze kleur verweven dat ik in groentinten denk als ik schrijf. Anderzijds associeer ik zowel appels als grasvelden met dit log, enkel en alleen doordat het licht dat zij weerkaatsen in golflengte gelijk is.

De vraag die zo af en toe bij mij opduikt is hoe mijn woorden zouden klinken indien anders verpakt. Ik besloot tot het doen van een experiment. Verdere uitleg is overbodig, eenmaal klikken is voldoende.

Het gevoel dat mij, en misschien U ook, bekroop was er een van aangename vervreemding. Plotsklaps werden mijn woorden uitgesproken door haar. Het was alsof zij voorlas uit mijn werk. Even later leek het alsof zij uitsprak wat ik dacht. En vervolgens las ik mijn eigen woorden als ware ze de hare. Mijn teksten werden opnieuw gevoed en tierden welig.

Een wonderlijk experiment. En zegt U nu nog maar eens dat de vorm er niet toe doet.

Ik hoop van harte dat de betreffende dame mijn intimiteiten niet als al te ongewenst opvat. Ik besef terdege dat het nogal onbetamelijk is om ongevraagd in iemands CSS te graaien. Edoch, alles ten dienste van de wetenschap, natuurlijk. Terzijde kan ik voor de nieuwsgierige opmerken dat alles er daar bij haar bijzonder goed verzorgd uitzag.

Ik verzoek U nu dan ook het podium weer te verlaten, die is immers niet van mij, en terug te keren naar mijn eigen stek die ik ondertussen vliegensvlug in een ander, wel heel luchtig, jasje heb gestoken. Aanleiding van deze wijziging was het gevoel dat mijn teksten soms bezwijken aan het robuuste groen. Zo af en toe moet het domweg lichter en luchtiger. Open grenzen voor mijn woorden. Niet meer omlijnd.

Een andere keer is de overdaad aan groen natuurlijk weer wel op z’n plaats. Om die reden, en voor de mikzlog die-hard, die niet wil weten van veranderingen, is er altijd de mogelijkheid om terug te keren tot mikzlog classic. U zoekt het maar uit en vindt ongetwijfeld Uw weg wel met behulp van de stijlfiguren die ik U hierbij geef. Bijkomend voordeel is dat al die mensen die toch nooit iets begrepen hebben van dat wat ik schrijf nu in ieder geval iets te doen hebben als ze per ongeluk deze pagina openen.

Tot zover. Mijn volgende queeste behelst de perfecte kleurcombinatie. Wellicht oogt het groen te streng. Ik ben er nog niet helemaal uit. Daar moest ik nog maar eens een nachtje over slapen.

Dreinende vrouwen, ik word er inderdaad niet warm of koud van, mijn waarde. Doch wanneer ik een vleugje dominantie meen te bespeuren dan kan het gebeuren dat ik zomaar door de knieën zijg.

U dacht mij te kennen door op zaterdag de 19e, precies één maand nadien, dit log nog eens open te klikken. U verwachtte immers juist op die dag een update, omdat dat datumtechnisch gezien wellicht van een zeker gevoel voor esthetiek getuigt, en omdat U niemand anders dan ondergetekende een dergelijke dwangneurotische neiging toedichtte. Natuurlijk had U gelijk, en moest ik mij verbijten om juist op dat moment niets te plaatsen.

Nochtans waardeer ik Uw belangstelling ten zeerste. U, evenals een aantal anderen die blijk gaven van een zekere interesse, sluit ik derhalve in mijn hart, of althans wat daarvoor door moet gaan. Anderzijds heb ik de namen genoteerd van al die mensen die dit log inmiddels van hun linklijstjes hebben geschrapt. Ook hen zal ik vanzelfsprekend niet vergeten.

Hoe het mij vergaat, vraagt U zich af? Opperbest, gezien de omstandigheden. Waarmee ik U feitelijk nog steeds niet zoveel vertel, omdat ik U naar die omstandigheden slechts raden laat. U krijgt echter vandaag, anders dan tevoren, geen shit over U heen.

U weet, net als ik, dat de inhoud van een log heden ten dage van minder belang wordt geacht. Het is niet zozeer zaak wat maar eerder dat er geplaatst wordt. U begrijpt dat ik hier persoonlijk niet bijster gevoelig voor ben, en het de wereld in schieten van stukjes daarom net zo lief helemaal achterwege wilde laten.

Ik zag hierbij over het hoofd dat het plaatsen nog een ander doel dient, even triviaal als belangrijk. Met ieder stukje vertel ik U immers impliciet dat ik nog leef, een detail dat U mogelijk interesseren mocht, ofschoon ik dat nauwelijks voor mogelijk hield.

Zomin als ik mij verplicht wil voelen te schrijven, zo hartstochtelijk trek ik nu de tape van de lippen die mij van het spreken weerhield.

Therapie. Het is allemaal therapie, Mevrouw. En ik vrees dat ik daar nog niet helemaal vanaf ben.

Want genezen ben ik nog altijd niet.