De anderen

Ze maakten hem bang, de anderen. Want zij waren niet als hij, en door hen was hij zichzelf niet. Ontvluchten leek onmogelijk. Ze waren immers overal. En dus was alles wat hij deed slechts gevolg. Zij bepaalden hem, direct of indirect.

Nooit werd hij beoordeeld op wie hij was, maar alleen op wat hij deed.

Omdat hij verder toch niets beters te doen had, kwelde hij zichzelf met onnozele vragen, zoals de volgende. Woon ik in een huis omdat ik in een huis wil wonen, of omdat iedereen in een huis woont? Zeg ik goedemorgen tegen de buurman omdat ik hem een goede morgen wens, of omdat het vreemd is om dat niet te doen? Ga ik dag in dag uit naar m’n werk omdat ik niets liever doe dan dat? Leef ik zoals ik wil, of zoals het hoort?

Als hij sprak was dat in de hoop begrepen te worden. De beperking die dat oplegde maakte van hem een zwijgzaam man. Het kwam zijn reputatie niet ten goede.

Eigenlijk heb ik hem al een tijd niet meer gezien, deze armzalige. En als ik niet beter wist zou ik zeggen dat hij eindelijk zichzelf heeft gevonden.

Er staat een man in de massa, bewegingsloos, zijn hoofd voorovergebogen, als is hij iets kwijt, maar niet serieus zoekende.

Daarom neemt men op zijn tijd…
Een gezonde dosis onverschilligheid…

Mooi gezegd…

Na herlezing blijft het een mooi schrijfsel. Niet omdat iedereen dat vindt, maar omdat dat mijn eigen idee is.