De castraat

Alessandro Moreschi werd nou nooit eens geteisterd door opspelend testosteron. In zijn vroege kinderjaren verloor hij de bron van al het kwaad, en zo behield hij zijn onschuld. Voor hem geen adamsappel. Zijn van tranen doordrenkte stem leverde hem met reden de bijnaam l’Angelo di Roma op.

In 1904, hij was toen 46 jaar oud, deed Moreschi iets unieks. Hij maakte een opname van zijn zangkunst, opdat mensen zoals U en ik zich ook een eeuw later door hem kunnen laten betoveren, gewoon via een mp3′tje.

Ofschoon er figuren zijn die beweren ‘dat Farinelli beter was’ is er geen levende ziel die deze legendarische 19e eeuwse castraat ooit heeft gehoord. Hij was al driekwart eeuw dood op het moment dat Moreschi geboren werd.

Daarnaast ben ik persoonlijk zeer onder de indruk van het Ave Maria dat Alessandro Moreschi hier ten gehore brengt, en ik heb me afgevraagd waarom. Speelt de uniciteit van deze opname een rol, het feit dat de soprano castrato niet van deze tijd is? Ongetwijfeld, maar ik weiger mee te gaan in de gedachte dat dat alles is. Mocht ooit blijken dat deze geluidsregistratie een hoax is, dan nóg doet ie me wat.

Wat ik erin hoor is de verpletterende kracht van kwetsbaarheid, en dat wordt niet alleen veroorzaakt door het getik en gekraak van de fonograaf. Deze man zingt zich in mijn oren met recht de Eeuwigheid in, iets wat in deze tijd van overschreeuwing vrijwel niemand lukt.

Karaktermoord

Niet zonder zenuwen kondig ik mijzelf aan door de bel naast de deur van het bescheiden appartement, twee hoog achter, te beroeren. Nog voordat de klank is weggestorven sta ik oog in oog met de bewoner. Hij lijkt jonger dan ik dacht. “Dag Mike”, begroet ik de maker van mikzlog.

Hij noodt mij glimlachend binnen, gebaart naar de kapstok en gaat me voor de kamer in. Of ik wat drinken wil. Pretogen. Doe maar een biertje. De schrijver van met afstand het beste weblog van Nederland draait zich om, incasseert mijn dolkstoot in de rug en valt. Die had ie niet zien aankomen.

Terwijl hij op de grond ligt neem ik een strafschop. Zijn hoofd is de bal. Knik en krak. Bloed aan mijn schoen. Mike is dood, lang leve mikzlog. Het kost me nog behoorlijk wat moeite om de bende op te ruimen. Het lijk eenmaal de kast in schenk ik mijn biertje uit. Ga zitten. Kijk om me heen. Kom tot rust.

Hij schreef me te weinig, die luie flikker. En dus doe ik het zelf maar. U heeft dat toch niet door.