Een bijna-leven-ervaring

Het gebeurt niet vaak dat een film met zoveel gemak de poten van mijn stoel verzaagt als gisteren het geval was. Behaaglijk in mijn zetel genesteld startte ik Fight Club om uiteindelijk op de grond te eindigen. Het thema van de man die het leven dat door zijn vingers glipt probeert te grijpen klinkt wellicht wat afgezaagd, de briljante uitwerking was dat allerminst. Zonder al te veel van het verhaal weg te geven kan ik U vertellen dat de grootste tegenstander in dit gevecht niemand minder bleek dan de man die het aanging. Wie zich niet met zijn leven kan verzoenen zit zichzelf in de weg.

Eens te meer dacht ik aan mijn eigen ervaringen van ruim een jaar geleden, toen ik moederziel alleen ergens op een industrieterrein bivakkeerde. Met dodelijke ernst had ik de maatschappij de rug toegekeerd, omdat ik er stellig van overtuigd was dat de mens door conventies aan banden wordt gelegd. Ofschoon ik destijds in de afgrond heb gekeken, weet ik nu dat er altijd een vangnet is geweest. Het is makkelijk om af te geven op een veilig leven, maar niemand komt echt verder dan flirten met gevaar. Wie daadwerkelijk alle banden met zijn omgeving verbreekt gaat kapot, zoals ik ook gisteren weer zag.

Het neemt niet weg dat ik in die periode van eenzaamheid meer gegroeid ben dan in de jaren ervoor. Ik herinner me dat ik mezelf beloofde om het gevoel van luciditeit waar mijn hele wezen van doortrokken leek nooit meer kwijt te raken. Ik dacht dat ik, eindelijk, leefde. Heden ten dage voel ik me anders, even levend maar niet als toen. Toch heb ik ook nu weer het voornemen om vast te houden wat er is, wie ik ben, alleen of samen. Gek eigenlijk, want leven is toch groeien, en dat is iets wat per definitie niet zonder veranderen kan.

Ja, ik teer ook nog steeds op mijn eenzame tijd lang geleden. Dat blijft, het is vormend geweest. Ik wens het niemand toe, maar toch - achter - heb ik het ervaren als een periode van rijkdom.

What’s your totem? Sllliiiiiide :-)

Fight Club was een buitengewoon amusante film.