“Generaliseren is de mens eigen.”
“U generaliseert, Mijnheer.”
“Ik ben ook maar een mens.”
“Een mager excuus.”
“Maar tevens een bevestiging.”
“Onzin. U denkt dat de mens zo is als U, omdat U een mens bent.”
“Sterker nog, U doet precies hetzelfde.”

U heeft eigenlijk al een tijd weinig van mij gehoord. Laatst stond ik daar even bij stil. Niet bij het feit dat U het zonder mij heeft moeten stellen, mocht U dat überhaupt al zijn opgevallen, maar bij het begrip tijd. Anders dan ik, die immers stil stond, ging de tijd gewoon door.

Logisch, dacht ik nog. De tijd mag dan enigszins ongrijpbaar zijn, hij is vrij eenvoudig indirect te ervaren. Wanneer er iets gebeurt, waar dan ook, sleept de tijd zich automatisch voort. Zonder tijd geen beweging. En, om mij heen bewoog er genoeg.

Zo vanzelfsprekend als het mij in eerste instantie voor kwam, zo verwarrend werd het toen ik besefte dat de tijd zich niet manifesteert wanneer er van beweging geen sprake is. Wat nu als niet alleen ik maar alles en iedereen ‘even’ stil zou staan? Dan zouden we onherroepelijk in een tijdsvacuüm terechtkomen. Dan is er geen tijd meer. Kom daar maar eens uit. De tijd kan natuurlijk nooit tijdelijk stil staan. En dus zou de wereld voor altijd bevroren blijven in één moment.

Eenmaal doordrongen van het gevaar om zomaar ergens bij stil te staan, zette ik mij achter het toetsenbord. Er moest iets gebeuren. Geschreven moest er worden, wat dan ook. En met het gevoel een significant steentje bij te dragen aan het voortbestaan der mensheid tikte ik in wat U net las.

In Thailand tikken de seconden sneller voorbij. Ik kan het weten, want ik ben er geweest. Wat voor U vier weken was, was voor mij slechts één droom.

Ik kan U vertellen over tuk-tuks in Bangkok, Boeddha’s in Sukothai, ladyboys in Chiang Mai, Kerstmis in Doi Inthanon, nieuwjaar op Koh Samui, bootjes in Damnoen Saduak of fietsen in Ayuthaia, over een massage die pijn deed of over het lekkerste eten ter wereld .. ik kan U nog duizend dingen meer vertellen, behalve dan over de ramp. Ik was in de buurt, maar ik was er niet. Slechts een fractie van de beelden waarmee U overspoeld werd bereikte mij. Het nieuws sijpelde maar langzaam door.

De meewarige blik die mij wordt toegeworpen wanneer ik zeg dat ik enorm genoten heb van deze reis is natuurlijk volkomen misplaatst.

Hoe dan ook, ik ben weer thuis. Met heimwee.