Het ligt wel, maar niet aan U.

Tja, nog zo’n wonderlijk begrip, perfectionisme. Wat is dat ook maar weer? Zo vaak iemand, mijzelf incluis, zegt dat hij het is, zo weinig staat hij over het algemeen stil bij de betekenis ervan. Laten we beginnen bij het begin, en dus bij het verstand. Iemand die verstandig te werk gaat probeert de te verwachten resultaten van zijn handelen te optimaliseren. Hij denkt na. Als ik dit doe, dan gebeurt er dat, en als ik dat doe, dan gebeurt er dit. Op grond van deze, al dan niet terechte overwegingen, doet hij wat hij doet. Niet noodzakelijkerwijs het beste, maar de intentie is er natuurlijk wel. De perfectionist daarentegen probeert niet de te verwachten maar juist de werkelijke resultaten te optimaliseren. Een nobel streven, maar niet uitvoerbaar zonder hulpmiddel, te weten een glazen bol of een tijdmachine. De perfectionist is derhalve gedoemd tot frustratie, tenzij hij telkens maar weer het geluk heeft het juiste te doen. Zonder nadenken te werk gaan is onverstandig, maar perfectionisme is dat niet minder. Sterker nog, het is misschien zelfs wel dom.

Liegen is niet hip, maar de heer Immanuel Kant loog natuurlijk om bestwil toen hij verkondigde dat zelfs een leugentje om bestwil niet kan.

Op een zonnige ochtend in januari brak ik mijn nek over iets dat vervolgens onderwerp werd van één van de opvallendste foto‘s die mijn reis in het verre Azië zou opleveren. Bij deze geplaatst, omdat het oog soms ook wel eens wat wil.