Vierkante cirkel

Zeg het dan. Zeg dan wat je niet denken kan.

glork

…

De oneindigheid.
Het tunneleffekt.
(Misschien later meer)

Wat er voor de oerknal was.

Ehm… Het onveranderlijke en onvergankelijke? En de eeuwigheid natuurlijk. Denk ik.

Je kan het toch wel denken, alleen niet visualiseren? Ik denk bij een vierkante cirkel altijd meteen aan een ronde vierkant.

Ach, hoe vangt een koe een haas? Door in het gras te gaan liggen en een wortel na te doen.

Ik moet huilen van dit stukje, hoe klein het ook is.
Ik weet niet waarom.
Ik kan er ongetwijfeld achterkomen, maar ja: dan denk ik toch weer, hè..

Één zinnetje slechts, zo klein maar gezwollen
Als het vierzijdig wil zijn, laat het dan vierkant rollen…

En zo komt ieder gesprek weer uit bij de NS.

Sinds ik kan denken ontploft mijn hoofd bij het denken aan wat er dan achter het heelal is.

Deze vraag laat zich nog steeds zo kinderlijk formuleren als toen.

Ook duizelt het me als ik ergens fiets en ik van steeds hoger naar mezelf kijk, daar fietsend, op de aarde. De eerste keer gebeurde het net voor de brug over het kanaal op een klein verkeersadertje, het dorp uit, toen ik naar de brugklas ging. Het scheen me toen al, en nu nog, een logisch gevolg van het eerstgenoemde.

Verder zou het maar een zooitje worden als ik alles zou zeggen wat ik niet kan denken.

Een cirkel is een vierkant, dat is waar. Een cirkel heeft namelijk vier kanten. Een binnenkant, een buitenkant, een voorkant en een achterkant.

Het einde van de semantische driehoek…

Een vierkante cirkel met buiginkjes dan?

Zonkahumplaforbistrapstrooiwalleuterknok.

Woef..

> Zonkahumplaforbistrapstrooiwalleuterknok.

U heeft het verkeerd gespeld.

“knok” — daar moet een “r” tussen.

“knork”

Ziet U wel?

Ik denk altijd dingen eerst voordat ik ze zeg. Dus alles wat ik zeg is denkbaar. Niet altijd begrijpelijk. Zoiets?

Niet denken maar doem…