De sombergrijze lucht huilt honderdduizend druppels als twee titaantjes door de Amsterdamse Waterleidingduinen struinen. Het deert hen niet. Een terloopse hand wist de regen uit beider gezicht. Met kleding zwaar van water blijft hun pas onverdroten ferm. Er wordt meer begrepen dan besproken, en mijn hemel: besproken wordt er veel. Doordat ze hun twijfels delen hebben ze, zo lijkt het dan toch even, méér vat op het leven dan het leven op hen.

Na een paar uur gaans is daar de zee, in haar weidse uitgestrektheid tóch omfloerst door donkerte. Ze dreigt en druppelnevelt. Op het strand, nog maar een laatste strookje land, hoopt één der mieren dit moment te kunnen grijpen: samen starend in de kille eenzaamheid. Zij aan zij. Vond hij er woorden voor, hij zou ze koesteren. De ander verwijdert zich even, na een kleine wijle, en pist een paaltje nat.

Als ik U, waarde lezer, een verhaal vertel over een bevallige vrouw dan vertel ik die vrouw niks over ons. Zij is onwetend van de wereld buiten het verhaal. Ik speel een beetje voor God, zogezegd, maar ook U kijkt op haar neer. Uiteraard kan ik U niet álles over die dame vertellen omdat mijn beeld van haar nimmer volledig naar tekst getransponeerd kan worden. Ik durf zelfs te stellen dat niemand iemand in woorden vangen kan. U bent derhalve deels onwetend van de wereld binnen het verhaal.

Uw luistervaardigheid vult echter in wat ik niet zeg, en zelfs, zo is mijn vermoeden, wat ik niet van haar weet. Onderstaande figuur verduidelijkt deze these, naar ik hoop.

Gebied 1 representeert datgene wat ik U over haar vertel wat tevens ontegenzeggelijk waar is (haar kleur haar, bijvoorbeeld). Gebied 2 is mijn onjuiste perceptie van haar werkelijke ik die ik met U deel (haar immer zonnige humeur). Gebied 3 is onuitsprekelijk waar. En gebied 4 is Uw juiste kijk op de zaak. En dát vind ik fascinerend.

Zo U dat laatste namelijk onder woorden kunt brengen heb ik een valide reden om uit de school te klappen: ik leer haar daar immers beter door kennen. U laat mij kanten zien die zij mij zelf nooit had kunnen laten zien. Het is daarom dat een schrijver schrijven moet, en het is dát wat een smeuïg verhaal onderscheidt van achterklap.

Edoch, intuïtief klopt er iets niet. Maar wat? Zo U er een speld tussen kunt krijgen ben ik U zeer erkentelijk, temeer daar dat mijn tot op heden onbevlekt blazoen rechtvaardigt. Zo niet, dan weet ik eerlijk gezegd niet wat mij nog tegenhoudt om alle remmen los te gooien.

Ik wens ons het beste.