Aan weerszijden van de smalle pijpenla reikten vitrinekasten, die mij als het ware omarmden, zoals een verre tante haar onwillige neefje. Het leek wel een museum maar het was een winkel, een fotozaak. Verschoten toestellen stonden er te kijk, in alle soorten en maten, maar geen één digitaal. Tussen de camera’s verhieven zich kleine piramides van zes fotorolletjes elk, netjes gestapeld: een ‘speels’ accent. Het rook er muf.

Ik liep naar achteren, en vond daar het oudste vrouwtje dat ik ooit zag, krom en breekbaar. Uit een verwilderd bos van grijze haren zag ik twee kraaloogjes mij zien. “Wat kan ik voor U doen?”, vroeg het anachronisme. “Ik wilde graag pasfoto’s laten maken, mevrouw.” Het bocheltje knikte, en verzocht mij om even te wachten. Ze was bijna dood, maar had alle tijd. Ik glimlachte.

Een jong meisje rekende af. Acht vijfennegentig voor vier foto’s zonder lach, vereeuwigd ongemak. Ik ving een glimp, en zag gelijkenis. Het besje, wier linkerhand groezelig omzwachteld was, gaf wisselgeld aan de jonge knop, die vervolgens gehaast de winkel verliet, weg van de tombe, terug ‘het leven’ in.

De mummie ging mij voor naar een peeskamertje. Een enorm toestel op statief hield daar alles in de gaten, als was het haar souteneur. Het oudje verschool zich achter zijn rug. Ik deed mijn jas uit, en ging behoedzaam zitten, maar wist niet goed hoe ik kijken moest. De pooier knipoogde, en toen was het al gedaan. Ik trok mijn jas weer aan.

Terug bij de kassa bekeek ik het gezicht op de foto’s, die ik van het vrouwtje kreeg, en vroeg me af van wie het was. Ik herkende mij niet. De kraaloogjes vertelden me woordloos dat de camera niet liegt. “Pas op met dat gezicht, jongen. Het is een open boek, maar eenvoudig mis te duiden.” Ik betaalde voor de les en ging naar buiten, vast van plan om voortaan gewoon te zeggen waar het op staat.

  1. Mijnheer Lijstje zegt op 18 december 2008:

    Dat is nog eens een opmerking van die oude dame. En ook cool dat ze niet aan digitaal doet.

    Ik probeer me voor te stellen waar de pasfoto’s voor benodigd zijn. Een nieuwe OV kortingskaart? Paspoort? Rijbewijsverlenging? Biebeltheekpas?

  2. Mijnheer Lijstje zegt op 18 december 2008:

    Ik had u beloofd u op de hoogte te houden van de traagheid bij het posten:
    De traagheid is momenteel zeer acceptabel.

  3. mIKe zegt op 18 december 2008:

    Het was voor een rijbewijsverlenging, Mijnheer Lijstje.

    En nu ik U toch spreek, kent U dat verschijnsel, dat U met Uw hoofd ik weet niet waar zit, en dat Uw gezichtsuitdrukking daar vrolijk aan mee doet? Verwarring alom, natuurlijk, omdat Uw gelaat iets zegt wat een ander helemaal niet horen hoeft, en met name pijnlijk wanneer U fronst, of Uw ogen vlammen werpen. Ik moet bekennen dat mijn gezicht op die manier weleens met me aan de haal gaat.

    Is acceptabel traag hetzelfde als snel? Ik hoop het!

  4. Mijnheer Lijstje zegt op 18 december 2008:

    Acceptabel traag mag volgens de SLA in 5% van alle postings optreden. Er wordt echter een zekere coulance gehanteerd in het naleven van het SLA.

    Het door u beschreven verschijnsel ken ik goed. Ik word vaak toegelachen op straat door, met name, vrouwen, omdat ze denken dat ik naar hun lach, terwijl ik gewoon met een binnenpretje bezig ben.

  5. Sas zegt op 18 december 2008:

    Heer Lijstje is een vrolijk mens :)

  6. Mijnheer Lijstje zegt op 19 december 2008:

    @Sas: ja dat denkt u nu wel, maar ik ben een zwartkijker van nature.

  7. Actiereactie zegt op 20 december 2008:

    Mooi postje mijn Waarde.
    Of U nu Uw plan ook moet doorzetten is een tweede natuurlijk, zo’n eenvoudig mis te duiden open boek kan in Uw voordeel werken immers.
    Om de woorden van Heer Lijstje te gebruiken, het is niet helemaal ondenkbaar dat er ook vrouwen zijn met een binnenpretje.

  8. Mai zegt op 20 december 2008:

    Inderdaad een mooi stukje!

    (Om de zin ‘Ze was bijna dood, maar had alle tijd’ moest ik ironisch genoeg lachen, maargoed, daarvoor ben ik natuurlijk de ‘interpreteur’ hier.)