Aftellen

Nog ruim een week, en ik reis af naar het zuiden. Voor zaken, zogezegd.

En om nogmaals tot 33 te tellen.

Voorpret. Een mooi ding.

Interpretatie

“Al lange tijd heb ik het vermoeden dat mijn blauw Uw groen is.”
“Uw lucht mijn gras? Hoe bedoelt U dat?”
“Nou kijk, het zit zo. Iedere kleur kenmerkt zich door een zekere golflengte.”
“Duidelijk.”
“Mijn hersenen vertalen het licht dat het oog binnenkomt in een kleur. Zo ook de Uwe. Als U een groen grasveld ziet, dan is dat grasveld groen omdat Uw hersenen zorgen voor wat ik maar even een groen-sensatie noem. Klink ik vaag?”
“Ja.”
“Excuus daarvoor, maar ik ga toch nog heel even door. Ziet U de lucht op een zomerse dag, dan ervaart U een blauw-sensatie.”
“Tja, dat zal dan wel.”
“Nu heb ik dus het vermoeden dat mijn blauw-sensatie Uw groen-sensatie is, en andersom. Met andere woorden voor mij is een grasveld blauw, althans in Uw perceptie. Ikzelf noem het weliswaar groen, maar dat is alleen omdat ik dat mijn hele leven al gewend ben.”
“Het begint mij te dagen, Mijnheer!”
“Ziet U? Mijn hersenen interpreteren licht met een specifieke golflengte op een andere manier dan de Uwe.”
“Een zware dobber, Mijnheer. Om dit verhaal hard te maken. Een loodzware dobber.”
“Ik weet het, Mijnheer. Ik weet het.”

Cogito ergo sum

Het is altijd even schrikken wanneer men vol vertrouwen een beroep op de hersens doet, maar uiteindelijk de bek vol tanden vindt.

Het gerucht deed de ronde dat ondergetekende niet onverdienstelijk raad weet met venijnige kwesties die de wereld der mathematiek kan opbrengen. Dit was ook zo, doch inmiddels zijn wij enkele jaren verder. De glorietijd ligt achter mij, en nu moet zelfs ik nog wel eens graven in het geheugen alvorens een oplossing te kunnen aandragen.

Met de beste bedoelingen was ik zeer onlangs iemand tot hulp bij het voorbereiden van een wiskunde tentamen. Alles ging goed, totdat ik na een uurtje onderstaand vraagstuk onder ogen kreeg.

yln(xy)dx + (xln(xy) + y)dy = 0

Het beestje bij de naam noemend, mompelde ik: “Wat een fucksommetje.” Als een dolle begon ik te schrijven en te doen, niets voor mij natuurlijk, immers de beheerstheid zelve, en vond mij een kwartier later in een onontwarbare kluwen van missers en afleidingen die nergens naar leidden.

Na deze ontluisterende ervaring probeerde Uw held zijn mismoedigheid te verdrinken in blonde Leffe, hetgeen hem wonderwel lukte.

De som bleef echter staan, ook de volgende ochtend. De kater kon de vraag hoe carthesiaans mijn geest nou eigenlijk wel of niet is er niet van weerhouden te blijven knagen. Des middags zag ik pas licht in het duister, maar dat was vanzelfsprekend mosterd na de maaltijd. Het kwaad was geschied, en ik besefte dat ook ik mij zo af en toe in nederigheid wentelen moet.

Het zou een troost voor U kunnen zijn.

Duizend-en-een-nacht

Volledig buiten mijn schuld bevond ik mij gisterenavond in een restaurant waar men een Mid-Oosterse sfeer gecreëerd had. Ik at tahin en aubergine. Een buikdanseres, in eerste oogopslag zo Hollands als een gloeilamp, verstond haar kunst en toonde die stralend. Met een glas wijn aan de lippen en een glimlach eromheen, liet ik mijn gedachten gaan naar zo’n twee jaar terug.

Twee jaar terug, toen een plotselinge en heftige regen ons noodzaakte het vertier elders te zoeken dan op het strand van Scheveningen, bezochten wij in arren moede het Omniversum als maakten wij een schoolreisje. “Bewaar Uw kaartje goed, U kunt er een prijs mee winnen”, waarschuwde het meisje aan de balie ons, alvorens wij de Secrets of Egypt gingen zien. En ofschoon dergelijke buitenkansjes normaalgesproken niet aan mij besteed zijn, tikte ik ’s anderendaags de codes van de toegangsbewijzen in op de website. Baat het niet, schaadt het niet, dacht ik nog.

Mijn blijdschap was uiteindelijk toch nog groter dan mijn verbazing toen ik een maand later gebeld werd met de mededeling dat ik twee vliegtickets en een verblijf van een week in Cairo gewonnen had. Na koortsachtig overleg met mijn reisgenote, niemand minder dan mijn raison d’être, werd die ene week verlengd tot twee.

En toen begon de waanzin. Terwijl de rook in New York optrok beseften we dat een reis naar Egypte opeens niet meer zo heel erg voor de hand lag. Een kleine twee maanden later, op mijn verjaardag, stapten we desondanks in een halfgevuld vliegtuig.

Oog in oog met de pyramides, die ik eerder in de bioscoop had gezien, drukte de stilte van 4000 jaar beschaving zwaar op ons neer. Dat enig andere toerist buiten onszelf ontbrak zal ongetwijfeld tot die stilte hebben bijgedragen. Een week in Cairo, als enige Westerlingen in een miljoenenstad, deed ons uiteindelijk dorsten naar de woestijn.

De Bahariya oase is vanuit Cairo met de bus binnen een dag te bereiken. Daar aangekomen werden we ontvangen door een gedrongen, potige bedoeïen, die ons de drie dagen erna door de woestijn zou voeren. Op de gok hadden we hem vanuit Cairo benaderd, bij nader inzien een wat ongelukkige keuze. Achterin de Landcruiser gezeten, konden we de man aan het stuur niet aan het verstand brengen dat wij geen behoefte hadden aan een sigaret. Hoofdschuddend gaf hij plankgas, terwijl de wietwalmen uit zijn mond en neus kringelden.

De sfeer veranderde in die paar dagen van aftastend naar grimmig en vijandig. We vonden geen enkel raakvlak met de man. Als er dan iets is wat ik van dit al heb geleerd, dan is het dat men nooit, maar dan ook nooit, midden in de woestijn een discussie over politiek moet voeren met een verstokte Bin Laden adept.

Was de ervaring met deze man al surreëel en angstaanjagend, de omgeving deed daar nog een fikse schep bovenop. Van Black desert naar White desert, de natuur deed haar best de situatie in een schitterend kader te plaatsen.

Als een Kleine Prins sliep ik onder de sterrenhemel in de woestijn, mijn arm om mijn meest dierbare, die ik meer dan ooit beschermen wilde.

Het sprookje, dat geen sprookje was, liep gelukkig af. Terug in Cairo viel de spanning langzaam weg. Vaak heb ik mij nadien nog verbaasd over het contrast tussen romantiek en werkelijkheid. Zoals gisteren bijvoorbeeld.

De buikdanseres lachte. Ik nam nog een slok wijn terwijl mijn ogen langs haar heupen gleden.

Voeding

Van luiheid zal ik zelden beticht worden, maar als het gemak mij kan dienen zal ik niet aarzelen daar gebruik van te maken. Mogelijk tot Uw, maar toch zeker mijn eigen genoegen verdiepte ik mij daarom eens in de wereld die rss heet.

Gezien een linkpagina op deze site niet voorhanden is, besloot ik die leegte te vullen met een php-gestuurd vehikel dat xml slurpt. Technisch gezien kunnen we spreken van een geslaagde operatie, de verdere invulling is echter een ander verhaal. Een significant deel van de pagina’s die ik geregeld tot mij neem offreert namelijk helemaal geen xml. Ik heb mij verscheidene malen het schompes gezocht, vanzelfsprekend zonder resultaat.

Niettemin kan ik U de eerste aanzet van dat wat komen gaat nu reeds tonen. De lijst is bescheiden en uiterst selectief, doch ik kan wel stellen dat er ook voor de armzalige sterveling die hier niet genoemd wordt hoop is. Met enige regelmaat zal ik een uitverkorene toevoegen aan deze Galerij der Giganten.

Terzijde, en slechts voor de bleekhuidige nerds onder U interessant: Uw xml pagina wordt op mikz.net gecached, zodat mijn lijst sneller laadt en Uw server niet bezwijkt. Een update van Uw kant kan derhalve een uurtje of twee op zich laten wachten.

Genoeg onzin.

Mag ik U, die niets met xml doet maar wel verdomd aardig schrijft, verzoeken Uw huiswerk te doen? Eeuwige roem zal U uiteindelijk ten deel vallen. Om niet te zeggen dat U mij het leven wat makkelijker maakt.

Self-fulfilling prophesy

Mocht U er aan de hand van voorgaand postje van overtuigd zijn dat ik mij op een stralende dag als vandaag op het strand bevind, dan heb ik U onbedoeld zand in de ogen gestrooid. U kunt Uw afgunst laten varen, en opgelucht ademhalen in het besef dat ik, net als U, veroordeeld ben tot een dag achter steen en glas. Net als morgen, overigens. Om over de daaropvolgende dagen maar te zwijgen.

Begrijp mij goed, ik hoef geen medelijden, doch deel slechts smart. Ofschoon mij anderzijds de aanblik van lillend, in string gestoken vlees bespaard wordt.

Toch vermoed ik dat de duur van mijn aanwezigheid op dit stoffig kantoor vandaag geen record gaat breken.

Over drijven

Toen ik afgelopen zaterdag mijn achtste wedstrijd beachvolley beëindigde wist ik dat ik de maandag erna mijn spieren wel zou voelen. En inderdaad.

Tussen de wedstrijden door had U mij in het water kunnen vinden, was U erbij geweest. Al dobberend in de noordzee, een flink eind uit de kust, leek het mij nuttig om direkt maar een of twee natuurwetten te verifiëren. De schoolslag zwemmend was het mij klip en klaar dat met name Newton’s derde mijn snelheid bepaalde. Gelijk inktvis of kwal veroorzaakte ook ik met mijn actie een voorwaartse reactie.

Maar hoe hield ik eigenlijk mijn hoofd boven water? Newton bracht hier geen uitkomst. Dat ik niet ter plekke verdronk had ik te danken aan een effect dat de heer Bernoulli ooit wist te duiden. Zoals een vliegtuig door het verschil in druk boven en onder zijn vleugels normaliter in de lucht blijft hangen, zo bleef ik door een soortgelijk verschijnsel, dankzij mijn handen, aan de oppervlakte.

Geinig hoor. Newton brengt vooruit, en Bernoulli doet drijven.

Het zogenaamde watertrappelen is dan ook allesbehalve logisch. Immers, hier wordt de derde wet van Newton misbruikt om te blijven drijven, en dat kost nogal wat inspanning. Bernoulli is wat dat betreft aanzienlijk eleganter.

Goed, het ziet er verder natuurlijk niet uit, maar op deze wijze kunt U het behoorlijk wat langer uithouden dan trappelend. Waarom ik dat laatstje kunstje ooit heb moeten leren is mij dan ook een raadsel.

Dit en meer kunt U zelf nalezen via deze aardige link. Print het uit, lees het op het strand en breng het in de praktijk, zou ik zeggen. Want de gehele dag slechts naar de schaars geklede medemens staren, dat zal U onderhand ook wel vervelen.