Totdat ik Zaza leerde kennen, wist ik niet wat een kakkerlak was. Ik zal een jaar of vijf zijn geweest, toen mij het verhaal van Pluk en zijn vriendjes werd voorgelezen. In mijn jonge jaren heb ik zo’n beestje echter nooit in levende lijve mogen zien. Anderzijds, ook geen mevrouw Helderder.
Ruim twintig jaar na Pluk klop ik op de grote voordeur van een sjofel pension in Lima, Peru. Het is laat en donker. Geen boek over de Petteflet, wel een Lonely Planet in mijn rugzak. Deze laatste had mij gebracht tot waar ik ben, aan de deur van wat zo ongeveer de goedkoopste slaapplaats in de stad moet zijn.
Eenmaal op de kamer hoor ik geritsel langs de bordpapieren wand. Een aanzienlijk subtieler geluid dan dat van de pret in het bed van de buren, hetgeen mij eveneens ter ore komt. Ik hoef niet lang te zoeken voordat ik een kakkerlak zie. Ik denk aan Zaza, en glimlach. Met enige aarzeling leg ik mij in het smoezelige bed, daarbij aangemoedigd door kreetjes vanuit het belendende vertrek, alwaar over de kwaliteit van de sponde in ieder geval niet geklaagd wordt.
Ondanks mijn vermoeidheid duurt het lang voordat de slaap mij overmant. Niet meer dan een paar uur daarna sta ik weer op.
Eerst de schoenen uitkloppen voordat je ze ’s ochtends aantrekt. Het is een logische regel waaraan de oppassende reiziger zich te houden heeft. Je weet immers nooit wat zich er ’s nachts in genesteld heeft. En jawel. Goedemorgen, Zaza!
Ach… wat lief!
Nu schijnt het dat men in de slaap nog wel eens een spin wil verorberen. Die beestjes zoeken vochtige plekjes op en de mond wil nog wel eens openvallen tijdens het nachtelijk ritueel. Je voelt wat kriebelen en slikt. Hoe het zit met de Zaza’s en de liefde voor vochtige plekken vraag ik me af. Heeft U die ochtend ontbeten of ontwaakte U met een ongewoon voldaan gevoel?
Tja, daar zegt U zowat. En ik maar denken dat de surreële omstandigheden de oorzaak waren van mijn afgenomen eetlust.
Zaza geemigreerd naar Peru? ‘T is me wat, met die globalisering.
Kakkerlakken komen hier regelmatig naar binnenwaaien/vliegen. Wij spuiten ze met Baygon op hun rug. Dan kunnen ze in ieder geval niet meer over je heen kruipen.
Een veel grotere hekel heb ik aan schorpioenen en duizendpoten!
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mike(at)mikz.net