Een letter is weinig meer dan een symbool dat nergens voor staat. Het heeft geen betekenis, in tegenstelling tot een woord, ofschoon samengesteld uit letters. Echt interessant wordt het pas wanneer men met woorden een verhaal smeedt. En al helemaal wanneer ik dat doe. Het ontbreken van een schreef aan de letters op deze pagina weerhoudt mij er niet van er af en toe keihard overheen te gaan. Soms vertel ik U meer dan de bedoeling is.

Ik ben wel eens bang dat U mij kent.

Een middelvinger onderscheidt zich door niets van een andere vinger, en heeft geen speciale betekenis, tenzij opgestoken. Het proces voorafgaand aan een dergelijk in de hoogte brengen is even kortstondig als boeiend. Het overkwam mij afgelopen zaterdag. Uiterst verbaasd zag ik mij plots met genoemde vinger naar de hemel wijzen. Dat het daarbij bleef was gezien de omstandigheden maar goed ook.

Met meer dan gemiddelde snelheid reed ik over de snelweg, toen ik levensgevaarlijk gesneden werd. En dat nadat ik al enige tijd op de voet, of eigenlijk achterbumper, gevolgd was. Normaal gesproken doet zoiets me weinig. Het bestaan van de idioot op deze wereld valt niet te ontkennen. Daar heb ik me al lang geleden bij neergelegd. Maar nu was het anders. Er knapte iets. Ik haalde in, en hief de vinger.

Een tikkeltje opgefokt, zo leek ik.

Het is zó tegengesteld aan mijn normale doen, dat ik er eigenlijk nog steeds versteld van sta. Van de andere kant, veel moet men er natuurlijk ook weer niet achter zoeken. Een vinger, Mijnheer. Dat is alles. Het mag misschien meer zeggen dan duizend woorden, maar het heeft niets te betekenen.

Een herinnering die zomaar boven komt drijven. Ik was een jaar of zeven, misschien acht, en bevond me temidden van een aantal bijdehandjes van dezelfde leeftijd. Een van hen was jarig, en dit was zijn partijtje. Iemand was op het idee gekomen om Galgje te spelen. Toen vond je dat nog leuk. Om de beurt beklommen we het schavot, en de rest keek toe. Op zeker moment staarde ik naar de volgende combinatie:

s..ker

Ik wachtte op het kwartje, maar er viel niets. Er klonk reeds gegniffel rondom. Mijn hoofd bleef echter blanco. Terwijl het gelach in een orkaan ontaardde, raakte ik volledig in paniek. Een zeldzame black-out, die me de tranen over de wangen deed lopen. Dat ik me de letters een kwart eeuw later nog voor de geest kan halen zegt genoeg over de indruk die ze maakten.

Ik heb eigenlijk nooit van verjaardagsfeestjes gehouden.

Orde moet zijn, en daarom leek het mij zinvol de stukjes op deze site maar eens te gaan categoriseren. Ik had zojuist mijn verzameling CD’s op alfabet gezet, mijn boeken op grootte gerangschikt en mijn vrienden op waarde geschat, dus de tijd leek alleszins rijp om ook de schrijfsels in onderhavig log te sorteren. Beginnend met voor de hand liggende categorieën als Onbegrijpelijk, Niet ter zake doende en Soort van grappig, bekroop mij al snel een venijnige twijfel over het nut van deze bezigheid. Hoe ik ook probeerde te ordenen, altijd deed ik mezelf te kort. Een logische indeling kon ik niet bedenken.

Het meest bevreesd was ik nog voor het moment dat ik mijn eerstvolgend stukje zou produceren. Vermoedelijk zou ik alvorens een letter aan het beeldscherm te hebben toevertrouwd bedenken in welke categorie ik moest schrijven. Met welke tong ik zou spreken. Ik zou mezelf op die manier aan banden leggen.

Eenzelfde gevaar schuilt in de typering van een persoon, om maar eens een verlaten zijpad in te slaan. Stel voor dat ik mijzelf zie als introvert, bescheiden, verlegen en lief. Wanneer de overtuiging eenmaal daar is, dan ook de handeling. Wat nu als ik alleen maar lief zou zijn, omdat ik denk dat ik dat ben? Terwijl de werkelijkheid misschien wel heel anders is.

Nu is dit lichtelijk absurde voorbeeld (ik ben immers uiterst beminnelijk) misschien niet duidelijk genoeg. De kwestie verandert wellicht wanneer U ‘lief’ vervangt door ‘bang’ of ‘ziek’. Talrijk zijn zij die zich het ongeluk in storten doordat ze denken ongelukkig te zijn, of denken niet gelukkig te kunnen zijn. Etiketten zijn levenslink, zeg ik U, en beter plakt U Uzelf er geen op. Hoedt U zich voor de hokjesgeest, hij maakt U tot wat U niet bent.

Vandaar dus geen categorieën op dit log.

’s Ochtends probeert de juiste man op de verkeerde plek zijn slaapdronken hoofd met koffie te ontnuchteren. Hij is vroeg opgestaan, en ondergaat lijdzaam de consequenties van laat slapengaan. Alles schreeuwt om bevrediging, maar alleen aan zijn nieuwsgierigheid geeft hij gehoor. Een kwestie van karakter.

Het naadje van de kous. Dát wil hij weten. Altijd al. En precies daar wringt hem de schoen. Het gaat hem namelijk niet om het pronken, maar om de veren. Hoe verwonderlijk is dan eigenlijk nog die verkeerde plek?

Hij besluit alsnog zijn verentooi te dragen, maar voelt zich eerder één der Village People dan stoere krijger. De rest van de wereld denkt daar vreemd genoeg anders over.

Het mooie van een quarterlife crisis op je 32ste is de conclusie die eruit getrokken kan worden: je wordt 128. En dat geeft dus te denken. Want, wil ik datgene wat ik nu doe over tien, twintig of tachtig jaar nog steeds doen? Mijn twijfel bij het beantwoorden van die vraag zegt eigenlijk al genoeg.

Het levenspad dat ik bewandel kenmerkt zich door de aanwezigheid van een duizend zijwegen, die ik echter geen van allen insla. Ik zorg ervoor dat de keuzes die ik maak de ruimte laten voor alternatieven, maar juist daardoor blijf ik verre van een daadwerkelijke keuze. Met de paplepel is mij een verantwoordelijkheidsgevoel ingegeven, dat mij vereenzelvigt met zekerheid en stabiliteit. De erfenis is een angst voor het ongewisse.

De dag dat ik ontslag neem en mijn leven een radicale wending geef is nog steeds ver weg, maar dichterbij dan ooit.