Tussen de oren

Als U zich ergens rot door voelt, dan zou U, conform de beginselen der rationele zelfanalyse, het volgende moeten doen. U dient zich te beseffen dat een gevoel nooit direct door een situatie wordt ingegeven. In feite zijn het namelijk slechts Uw eigen gedachten ten aanzien van die situatie waardoor U zich rot voelt. Omdat U deze concepties zelf bedenkt, kunt U ze natuurlijk naar believen veranderen. En daarmee ook Uw gevoel.

Ter illustratie breng ik U nog eenmaal het voorbeeld van het foute feestje in herinnering, waar ik het ruim een maand geleden over had. Niet het feestje zelf is fout, maar doordat ik gruw bij de gedachte aan hoempapa en polonaise ervaar ik het wel als zodanig. Dit negatieve beeld kan allerlei externe oorzaken hebben. Wie weet heb ik als kind bijvoorbeeld ooit een carnavalstrauma opgelopen. Als je dit eenmaal doorziet, kun je je emoties bijsturen, en misschien nog wel lol hebben ook.

Goed. Laten we de zaak nu eens omdraaien. Stel voor dat ik U leuk vind. Maakt U zich verder geen zorgen, dit is vanzelfsprekend allemaal puur hypothetisch. Een gedachtenexperiment, zogezegd. Vind ik U leuk, dan is het mijn gedachte naar aanleiding van Uw doen en laten die maakt dat ik U leuk vind. Het kernpunt van mijn betoog is dit: op zichzelf bent U helemaal niet leuk. En daar mag U zich natuurlijk best rot door voelen.

Droogstoppel

Net als ik scheert U zich ongetwijfeld ook wel eens een dagje niet. Vanochtend voor de spiegel aanschouwde ik het resultaat van twee van die dagen op rij. Maar niet alleen dat. Ik zag drie kleuren en scheet er prompt zeven.

Deze laatste bekentenis verdient enige uitleg, en daarvoor moet ik teruggaan naar de jonge jaren van mijn vader. Destijds had hij rood haar. Het meisje dat later mijn moeder zou worden sprak weliswaar bij voorkeur van goud in plaats van rood, maar dat is volkomen begrijpelijk. Liefde maakt immers kleurenblind.

Hoe dan ook, de eens rode haren van mijn vader, inmiddels zijn ze van goud naar zilver gedevalueerd, heb ik niet geërfd. Op een kleine uitzondering na. Ongeveer de helft van de stoppels rond kin en kaak is rood. Nu zie ik mijzelf niet direct als het type dat een baardje laat staan, maar de tweekleurigheid ervan vond ik altijd wel geinig.

Tot mijn verbijstering is er nu echter een derde kleur bij gekomen. De narcist in mij noemt het zilver, maar het is natuurlijk domweg grijs. En dat is even slikken. Het contrast is namelijk nogal groot. Grijze haren op mijn kin, terwijl ik nog slechts dons op de tanden heb.

Tweestrijd

“U moet rust houden.”
“Ik pieker er niet over.”
“Ocharm, U piekert juist te veel.”
“Mijn dorst naar kennis dient gelest.”
“Een onmogelijkheid, Mijnheer.”
“Waarom zegt U dat?”
“Uw liefde voor het mysterie is net iets groter dan de wil tot weten.”
“Verdomd!”

Interesse

U zult mij wel voor gek verklaren, als U dat nog niet deed, maar over een maand ga ik, bij wijze van experiment, een uitburgeringscursus volgen. Zo U wilt hou ik U op de hoogte. En anders niet.

Ik heb mij trouwens altijd al afgevraagd of U überhaupt ook maar enigszins geïnteresseerd bent in mij als persoon. In wat ik doe, zeg maar. Off line.

Snakker

Een beetje jammer, zo’n stukje als het voorgaande. Niet dat ik er nou heel erg mee zit, met een slechte recensie. Ieder zijn mening, zeg ik maar. En dat zo’n recensent, zijn naam ben ik alweer kwijt, mij niet begrijpt is ook niet zo gek. Hij is immers niet de enige. Ik zal er dan ook niet verder op ingaan, behalve op de kop van de spijker die hij raakte.

Zo las ik dat ik mijn frustraties zou inslikken.

Wie op dit moment hoopvol verder leest in de veronderstelling dat ik nu dan toch eindelijk van al mijn sexuele aberraties verslag zal doen moet ik teleurstellen. Daar krijgt U vandaag niets over te horen. En morgen ook niet.

Nee, ik dacht in eerste instantie aan iets anders. En wel aan wat iemand, zijn naam is mij bekend, ooit de ‘genialiteitsgedachte’ noemde. Deze persoon vroeg mij op de man af of ik dacht dat ik geniaal was. Met een ontkennende lach wuifde ik dit vermoeden weg. Totdat hij uitlegde wat hij met zijn vraag bedoelde.

Het ging hem om zingeving. En dan met name om het idee dat je iets nuttigs, iets moois of eigenlijk iets geniaals zou moeten produceren in je leven. Het kan bepaald frustrerend zijn wanneer je jezelf hiertoe verplicht voelt, terwijl je je, nuchter bezien, voornamelijk consumerend bezig houdt.

In alle eerlijkheid moest ik bekennen dat ik zeker in mijn jeugd zeer grootse plannen had met mijzelf. En daar is uiteindelijk heel wat minder van terechtgekomen dan ik wel zou willen. Geen Nobelprijs, dus. In de loop der tijd ben ik deze gedachte wel gaan relativeren, maar het idee dat ik iets zou moeten creëren is nooit helemaal verdwenen.

Tot op heden moet U het met mikzlog doen. Met een matige recensie. En wat mijn frustraties betreft is het maar helemaal de vraag wat of wie er eerder sterft, de genialiteitsgedachte of ik.

De recensent

De site met de titel mikzlog oogt niet bijster spectaculair en is dat ook. Wat de maker in hemelsnaam bezielt om zijn energie te steken in iets waar de wereld niet op wacht zal wel altijd een vraag zonder antwoord blijven. Doch laten wij niet te hard van stapel lopen en beginnen bij het begin.

Waar gaat het over? Daar kunnen we kort over zijn. Nergens over.

In de vorm van stukjes die niet groot genoeg zijn om echt iets substantieels te kunnen bevatten worden min of meer persoonlijke niemendalletjes afgewisseld met pretentieuze quatsch. Als de schrijver niet in herhalingen vervalt, dan verstopt hij zich. Expliciet is hij zelden. Men mag hopen dat de auteur in werkelijkheid niet zo klootloos is als zijn teksten.

Ondanks of misschien dankzij zijn gereserveerdheid weet hij zijn frustraties nauwelijks te verbergen. In het continue gevecht met zichzelf lijkt al wat hij verzwijgt juist extra hard door te klinken. Soms kost het de lezer moeite om niet, uit medelijden, te reageren.

Alle nietszeggendheid wordt verpakt in uitgekauwde stijlfiguren en morsdode archaïsmen. Het maakt de aanblik des te treuriger. Mocht U het mij vragen, dan is deze site te mijden. U kunt Uw kostbare tijd zonder twijfel beter besteden. Wellicht dat dan ook de auteur Uw goede voorbeeld volgt.

Food for thought

Het gezicht van Robert Millikan heeft in de verte iets weg van dat van Hannibal Lector. Iedere verdere vergelijking loopt mank. Het toeval wil echter dat ik het naar Millikan vernoemde experiment ter bepaling van de lading van een elektron uitvoerde op het moment dat The silence of the lambs zijn première beleefde. Het was 1991, en ik stelde werkelijkheid boven fictie.

De naam Millikan was mij eerlijk gezegd al jaren geleden ontschoten, totdat ik hem onlangs weer tegenkwam, en wel in een lijst van illustere schrijvers, samengesteld door het St John’s College. Dit opmerkelijke instituut huldigt de filosofie dat men, als men werkelijk iets wil leren, het best direct bij de bron te rade kan gaan.

Het curriculum bestaat dan ook uit het lezen van de diepzinnigste werken aller tijden. Niets meer of minder dan dat. Mij intrigeert zo’n als universiteit vermomd leesclubje. Boeken zijn in mijn ogen zeker niet alles, maar de discussies die ze losmaken zijn vaak veel waard. Met evenveel jaloezie als scepsis lees ik wat de studenten aldaar te wachten staat.

Een van de interessantste zaken is uiteraard de selectie van boeken. Bij het doornemen van de lijst viel het mij op dat ik vrijwel alle titels ken, maar er slechts een krappe handvol van gelezen heb. Neem nou Millikan. Nooit las ik hem, maar zijn experiment is mij bekend. Net zo vermoed ik dat er maar weinig natuurkundigen zijn die Newtons Principia Mathematica daadwerkelijk doorgeploegd hebben, ofschoon de inhoud vanzelfsprekend gesneden koek is.

Is het nou nodig om dit soort boeken te lezen? De purist zal ongetwijfeld bevestigend antwoorden. Maar als je bedenkt dat de wereld doordrenkt is van het gedachtengoed van deze schrijvers kun je net zo goed om het even waar beginnen, zo stel ik mijzelf gerust. Niet wat zij denken is uiteindelijk van belang, maar wat je zelf denkt.

En dat wat daartoe aanzet kan natuurlijk van alles zijn. Een boek, een gesprek, een film of een glimp van de buurvrouw.

Kijkdoos

Een architectonische misser is er de oorzaak van dat ik, vanuit het huis dat ik bewoon, bij de buurvrouw naar binnen kan kijken. Door het raam van haar badkamer, wel te verstaan. Vanzelfsprekend doe ik dat niet. En mocht ik al een blik werpen, dan vatte men dit op als een vorm van sociale controle.

Een gluurder zou ik mijzelf niet direct willen noemen, maar er zijn toch zaken die te denken geven. Zo is bijvoorbeeld de meest gebruikte zoekterm, waarmee men via google op dit log belandt, een woord beginnend met een v en eindigend op oyeur. Doelbewust schrijf ik het nu niet voluit, opdat ik niet nóg meer hits moet verwerken.

Vooralsnog ga ik ervan uit dat dit gegeven meer zegt over mijn bezoekers dan over mij. Zonder twijfel willen zij namelijk zelf koekeloeren. In dat opzicht is de zoekterm in feite wat ongelukkig gekozen, want naar gluurders gluurt men in het algemeen niet. Ik stel mij dan ook zo voor dat zij, na lezing van het gelijknamige stokoude stukje, teleurgesteld afdruipen.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik vermoedelijk niet zieker ben dan wie dan ook. De meer frequente bezoeker komt hier immers eveneens, ofschoon vaak tevergeefs, voor de sappige details. En waarom denkt U dat ik weblogs lees? Het is alles oyeurisme met een v ervoor. Overigens, voor de liefhebber, heeft ook mijn eigen badkamer inkijk. Maar daarvoor moet U natuurlijk bij de buren zijn.