Tweezaam

Stel, je bent verwikkeld in de liefde van je leven. Ook als je haar niet ziet raakt ze je. Ze ademt je gedachten, en de hare zijn in jou. Ieder gesprek begint waar de beleefdheid eindigt. Het is echt. Aan een half woord genoeg, en toch nooit uitgepraat.

Wat moet je ermee?

Je bent graag alleen, maar vooral omdat je weet dat zij er is. Ergens. Altijd. Een bron van vreugde. Al woont ze mijlenver van je vandaan, door haar voel je je thuis, waar je ook bent. En, elk samenzijn is een feestje. Het geluk volmaakt.

Niets dan de angst voor verandering knaagt aan de wortels van deze idylle. En anders wordt het, hoe dan ook. Je woont tijdelijk twee hoog achter, de termijn loopt nog dit jaar ten eind. Hoe pakt de verhuizing uit? Wat ga je eigenlijk doen? De intens opwindende mogelijkheid om samen een paleisje te betrekken is niet alleen denkbeeldig, maar kun je wel zónder de eenzaamheid die je zo koestert?

Wordt liefde niet juist door afstand gevoed?

Begrijp me goed, ik vraag U geen advies, maar slechts Uw mening. Mijn besluit lijkt al genomen.

> Wordt liefde niet juist door afstand gevoed?

Bent U nou helemaal besodemieterd? Hoogstens langzaam afgebrokkeld, iets wat het primaire momentum wel eens weet te verhullen.

“Stel, je bent verwikkeld in de liefde van je leven. Ook als je haar niet ziet raakt ze je. Ze ademt je gedachten, en de hare zijn in jou. Ieder gesprek begint waar de beleefdheid eindigt. Het is echt. Aan een half woord genoeg, en toch nooit uitgepraat.”

Misselijkmakend mijn waarde ;-)

Maar als het dan toch zo is kunt U ook samen heel goed eenzaam zijn en dat dan zonder de reistijd.

Het waarderen van eenzaamheid wordt een waarderen van alleenzaamheid. Ik ben dol op mijn vrouw en kinderen, toch vind/krijg ik genoeg ruimte om mezelf zo nu en dan terug te trekken. In een gezonde relatie is altijd ruimte voor je eigen leven naast het gemeenschappelijke leven.

@Wil: U wilt zeggen dat liefde hoe dan ook afbrokkelt, ongeacht afstand? Daar weiger ik natuurlijk in mee te gaan, mijn waarde.

@Actiereactie: Het klinkt zo eenvoudig, nabijheid en afstand hebben helemaal niets met respectievelijk verstikking en ademruimte te maken. Maar dat het toch anders voelt om in je eentje in je eentje te zijn lijkt me evident. Of is er buiten de reistijd dan écht geen verschil tussen samenwonen en een latrelatie?

@jwl: Ik durf wel te stellen dat mijn relatie blaakt, dus Uw opmerking is uiterst bemoedigend :-) Zonder U overigens onder water te willen steken vraag ik mij (al tijden) af hoe Uw demon uit het verleden zich tot Uw vrouw verhoudt. Een extremere vorm van liefde op afstand lijkt me nauwelijks denkbaar.

Ik durf het U niet te zeggen, de tijden dat ik al samenwoonde was dit met op de achtergrond nog een andere woning. Ik weet van mezelf voor een andere vorm niet geschikt te zijn.

Mijlenver, daar doe ik het ook al een tijd mee. En dat gaat wel, maar dat is niet altijd leuk. Dat halve woord werkt nu eenmaal minder aan de telefoon. Na de periode rond de jaarwisseling en alle andere periodes waarin we elkaar meer wel dan niet zagen, weten we dat we liever samen op zoek gaan naar een manier om af en toe alleen te zijn, dan dat alleen zijn (en dus die afstand) telkens maar benadrukt dat we niet samen zijn. Die nadruk ligt immers verkeerd. Mijn besluit is ook genomen. De praktische uitvoering echter, lijkt nog niet gans duidelijk. Mijn mening is de jouwe.

> U wilt zeggen dat liefde hoe dan ook afbrokkelt, ongeacht afstand?

Neen, dat zeg ik natuurlijk niet. :)

Ik heb het exclusief over de situatie met aanhoudend significante afstand.

Als die liefde in staat is om een fysieke afstand te overbruggen, moet ze ook in staat zijn om onzichtbare muren te dulden.