Over drie maanden verhuis ik voor de vijfde keer in twee jaar, maar nu écht! Met moeite wrijf ik slaap en ongeloof uit mijn ogen, en zie de toekomst stralen. Onzekerheid vreet energie, vandaar mijn moeheid. Wekenlang durfde ik er nauwelijks op te hopen, maar het moment is gekomen dat ik ervan uit moet gaan dat het doorgaat om het door te laten gaan. Tussen wens en werkelijkheid gaapt een ongewisse kloof, maar ik spring van blijdschap. Een gat in de lucht.

Het is misschien een tikkie voorbarig om mijzelf als alcoholieker te bestempelen, maar eerlijk is eerlijk: ik heb iets met wijn, en wat niet is kan nog komen. De dagen waarop ik geen glas ledig zijn inmiddels in de minderheid, moet ik U bekennen. Omdat ik naast het effect van wijn tevens op de smaak ervan gesteld ben kunt U zich voorstellen dat deze liefhebberij onderwijl aardig in de papieren begint te lopen. Kostelijk is iets anders dan kosteloos, wil ik maar zeggen.

De pest is dat er zóveel verschillende wijnen te koop zijn dat een normaal mens al snel door de bomen het bos en door de ranken de gaard niet meer ziet. Een dure wijn kan af en toe flink tegenvallen, een goedkope mee. Zelfs onder de zogenaamde omfietswijnen is de kwaliteit wisselend. Daar komt nog bij dat ik onlangs een fles wijn heb mogen savoureren waardoor mijn buik subiet bevlinderd werd, zo subliem was ie. Juist deze wijn valt natuurlijk net buiten mijn dagelijks budget.

De strekking van mijn betoog is duidelijk: goede wijn behoeft wel degelijk een krans. Het is mij inmiddels zonneklaar dat prijs en etiket helemaal niets te betekenen hebben, en daarom wil ik mij graag op U, mijn gedistingeerd publiek, verlaten. Welke wijn raadt U mij aan? En waar is ie te koop? Uw lyrische proefnotities kunt U met gerust hart op het reactieformulier kwijt, en ik beloof U elke fles te ledigen en van een annotatie te voorzien.

Het zit zo. Hoe langer je zwijgt hoe lastiger het is om weer eens wat te zeggen. Dat is het enige excuus voor het moordend tempo waarin de meeste weblogs worden volgespuugd. Wie zijn mond houdt heeft immers tijd om na te denken en moet daarom wel met iets zinnigs voor den dag komen. Een helse dwang, alom gevreesd.

Met de fluim van vandaag wil ik laten zien dat het ook anders kan.