Iedere ochtend ervaar ik een gevoel van gelukzaligheid als ik fris gedoucht de koelkast opentrek en daar een met liefde bereid bord havermout vind. Dat gevoel wordt enkel overtroffen door de sensatie van de eerste hap, ofschoon de tweede er ook mag zijn. De combinatie van yoghurt, geprakte banaan, gewelde havervlokken, rozijnen, cacao en zo nog een aantal bestanddelen als hennep, gebroken lijnzaad en/of gojibes brengt mij keer op keer in opperste staat van verrukking. Ontroerd en dankbaar denk ik aan degene die dit hemelse ontbijt speciaal voor mij heeft willen maken. Ik voel me vereerd.

Iedere avond, na koken, eten en afwas, wijd ik mij aan het volgende ritueel. Met behulp van keukenweegschaal en een tiental ingrediënten prepareer ik op welhaast wetenschappelijke wijze het perfecte bord havermout dat ik vervolgens afgedekt in de koelkast plaats. Dit alles voor iemand die mij zeer na aan het hart ligt: de Mike van morgen. “Wat hou ik toch van die jongen,” denk ik terwijl ik zo bezig ben. Die liefde is overigens volkomen wederzijds, de Mike van morgen koestert dezelfde warme gevoelens jegens de Mike van vandaag, die hij dan weer de Mike van gisteren noemt, en hoewel ze elkaar nog nooit hebben gezien voorspel ik deze lange afstandsrelatie een rooskleurige toekomst.

Toch zijn er weleens momenten waarop het schuurt. Als ik pas na middernacht thuiskom, het kan gebeuren, en het liefst meteen mijn bed inkruip, voel ik mij toch verplicht om eerst dat bord havermout te maken. “Wees nou eens niet zo streng voor jezelf,” krijg ik vaak te horen als ik over deze en soortgelijke dwangstoornissen vertel. Maar hoe goedbedoeld dit advies ook is, één ding weet ik zeker, de Mike van morgen is het er niet mee eens.

  1. Sas zegt op 17 februari 2019:

    Mooie amour de soi!

  2. Oscar zegt op 18 februari 2019:

    Hartverwarmend, zo lief als u voor u is…

    Al valt (a)qua duurzaamheid te hopen dat ‘de Mike van morgen’ niet van u verwachten gaat dat u ‘s avonds die frisse douche vast voor hem aan zet)

  3. mike zegt op 22 februari 2019:

    @Sas: Uw reactie is spot-on :-) Ik moest er even voor googelen, en leerde toen dat Rousseau deze term ooit muntte, als zijnde eigenliefde ongeacht wat een ander ervan denkt.

    Pikant wel dat mijn amour de soi plots lijkt te verworden tot amour-propre, eigenliefde afhankelijk van de opinie van anderen, doordat ik het hier beschrijf en aan U laat lezen. Enfin, laat ik daar verder maar niet al te lang bij stil staan ;-)

    @Oscar: De Mike van morgen houdt zich wat dat betreft gelukkig in. Uw opmerking bracht mij trouwens wel op een ander gedachtenspoor. Een gezonde relatie kenmerkt zich veelal door een combinatie van geven en nemen (heb ik weleens gehoord). Nu is het zo dat de Mike van morgen alléén maar neemt, en ik alléén maar geef. Dat lijkt krom. Toch zou ik onze relatie niet ongezond willen noemen. Sterker nog, als de wereld van vandaag eens wat meer aan de wereld van morgen dacht, dan zag de toekomst er heel wat zonniger uit dan nu het geval. Over duurzaamheid gesproken.

  4. Daniel zegt op 1 maart 2019:

    Is het niet zo dat de Mike van morgen U ook veel biedt, U die een voorliefde voor voorpret hebt? Zeven jaar naar die tobbe gluren, met het zeepje in Uw hand; dat doen niet veel U na. Fijn dat U weer spettert.

  5. mike zegt op 1 maart 2019:

    @Daniel: U wijst mij zeer terecht terecht :-) Het komt echt niet allemaal van één kant, ik krijg er immers voorpret voor terug. Wat een vondst! Fijn U ook hier te zien.

  6. Frenetiek zegt op 8 juli 2019:

    Ondertussen vraag ik me dan toch af of een havermoutontbijt nu wel zo gezond is…

  7. mike zegt op 19 juli 2019:

    @Frenetiek: Geen paniek, mijn waarde, ik verslikte me slechts. Moest even hoesten en op adem komen. Nu ja, even … ik sta er zelf ook van te kijken dat we opeens vijf maanden verder zijn. Ik zal de Mike van morgen eens aansporen wat meer in de pen te klimmen. Ben zelf ook benieuwd wat ie te vertellen heeft.

Voeg een reactie toe