Laten we er geen doekjes omwinden, voyeurisme is een mooi iets. Terwijl ik rustig bezig was – inderdaad, met het scheiden van koren en kaf – viel mijn argeloos oog op twee rode beestjes. Een duidelijker specificatie kan ik U niet geven, de beestjes waren rood en konden vliegen. Dit laatste is iets dat ik niet kan. Zij vlogen echter niet, maar waren druk doende met de daad. Dat is nou weer iets dat ik eventueel wel kan. Hoedanook, ik keek gefascineerd toe, greep naar mijn toestel (lees camera) en begon plaatjes te schieten van Mijnheer Roodbeestje, die op dat moment bezig was iets heel anders te schieten, en wel in Mevrouw Roodbeestje. Ze hadden gelijk! Wat anders doet een weldenkend wezen op zo’n tropische dag? Rollebollen dus, in de vrije natuur, zonder acht te slaan op de rest van de wereld. Ik deed dat echter toch niet. Ik keek slechts. Ongetwijfeld the next best thing.

Wie de volledige reportage wil bekijken, hij/zij sture een mailtje, en ontvangt de foto’s per omgaande, uiteraard in neutrale verpakking. Verder, indien U mij de werkelijke soortnaam van de Roodbeestjes kunt mededelen, ik houd mij ten zeerste aanbevolen.

– Mijnheer, mijnheer! Ik heb het! Ik heb iets gevonden dat nutteloos is. Hoe heb ik er ooit overheen kunnen kijken?
– U meent het. Vergeef mij mijn scepsis, ik luister.
– Nut!
– Nut?
– Precies! Immers, heeft nut nut? Ik kan me er niets bij voorstellen. Wat is het nut van nut? Dat is er dus niet. En daarom is nut nutteloos.
– Mijnheer, mag ik U waarschuwen. U begeeft zich op levensgevaarlijk terrein. U stelde zichzelf zojuist een meta-vraag, waarmee U zich begeeft in een zeker filosofisch moeras. Het nut van nut of de zin des levens, het maakt weinig verschil. Beseft U verder eigenlijk wel dat U heel wat mensen indirect tegen de schenen schopt door te zeggen dat nut geen nut heeft?
– Maar wat is het dan? Het nut van nut?
– Ik zou het niet weten.
– Wie weet het wel?
– Misschien wel niemand.
– Hoe weet ik dan dat het er is?
– Dat weet U dus niet. Haalt U dit idee liever snel uit Uw hoofd. Ik ken voorbeelden van mensen die krankzinnig zijn geworden door hierover na te denken.

– Het doel, mijnheer. Laat mij zien wat het doel is van Uw miserabele pagina.
– Dat ziet U toch zeker zelf. Bekijkt U het mission statement hiernaast.
– Zelden las ik iets lachwekkenders, ware het niet zo triest. U ziet toch hopelijk zelf wel in dat U slechts een excuus zoekt tot schermvulling? Weest U alstublieft meer concreet.
– Ik sta volledig open voor Uw hartverwarmende opbouwende kritiek. Toch moet U een of twee dingen beseffen. Allereerst is een notitieblogje als deze in eerste instantie niet gemaakt voor mensen zoals U, en daarnaast is een notitieblogje als deze ook in tweede instantie niet gemaakt voor mensen zoals U. Gaat U alstublieft heen.
– U lijkt beledigd, te zien aan Uw nekharen. En toch vraag ik mij af, wat bezielt een mens te schrijven over hoegenaamd niets, althans niets nuttigs?
– Aha! Zit hem daar de spreekwoordelijke kneep. Welnu, dan heeft U een kleine inschattingsfout gemaakt. Nut is, evenals ruimte en tijd, relatief. Mogelijk kunt U dit concept niet bevatten, maar vrijwel alles heeft nut, afhankelijk van de observator.
– U gelooft in predestinatie?
– Integendeel. Ofschoon ooit in de luren gelegd door het causaliteitsbegrip, geef ik nu toch ook het toeval een kans. Waarbij aangetekend mag worden dat causaal niet gelijk is aan voorbestemd, maar dat terzijde, ik begrijp sowieso Uw associatie in deze niet zo goed.
– U beweert dus dat alles nut heeft?
– Voor de juiste verstaander, ja. Zelfs een discussie met iemand als U heeft nut, hoewel ver te zoeken.
– Maar…
– Neen mijnheer, ik wens hier geen woorden meer aan vuil te maken. Denkt U er nog eens over na. Waakt U echter voor de val van de moraal, iets wat nuttig is hoeft niet moreel juist te zijn. Zoals ik al zei, slechts de juiste verstaander profiteert, maar geprofiteerd wordt er. Daar zijn wij mensen voor, mijnheer.

De indruk die de speelautomatenhal op mij, jong en nieuwsgierig, maakte is niet eenvoudig weg te poetsen. Grafisch minimalisme gecombineerd met de meest fantastische geluiden resulteerde in schaamteloze verleiding van de jeugd door een handvol kasten. Nog altijd hoor ik, terwijl ik eraan denk, het blurpje van pacman vermengd met de space invaders geluiden van het spel dat ernaast stond.

Nu dan, jaren later, gaat er opeens een wereld voor mij open wanneer ik mij doelbewust laat zakken in het warme bad dat Mame heet. De herinneringen zijn geconserveerd in vervorm(en)de hersenpatronen, de spellen daarentegen in keiharde bits, die met een emulator weer tot leven te wekken zijn.

In een notedop, quick and dirty: download mame061b.zip, pak het uit in een willekeurige folder, download een rom (bijvoorbeeld invaders.zip), plaats de rom (niet uitgepakt) in eerder genoemde folder in de subfolder /roms, type binnen een dosbox vanuit de folder het commando mame invaders, en aanschouw het wonder met tranen in de ogen en brok in de keel.

Gisteren werd deze pagina uiterst traag geladen, morgen misschien wel weer, wie zal het zeggen? En dat alles door het stormachtige succes van een sympathiek initiatief. De enetation commentaar service bezwijkt zo langzamerhand wegens overweldigende respons. Een tijdje terug las ik ergens dat enetation bestierd werd door een 18 jarig Brits jongetje. Prachtig, want blijkbaar vol idealen. Helaas schijnt de realiteit bedoeld om roet in het eten te gooien, aangezien de grenzen van het ideaal worden bepaald door de capaciteit van momenteel 2 servers. Hoe naïef ook om dit niet in te zien. Het is mij een wonder hoe enetation overleeft zonder geldelijke donaties of een limitering van het aantal gebruikers. Niettemin blijven wij deze service natuurlijk gebruiken, in de hoop dat de droom het wint van de werkelijkheid.

Eveneens getroffen door vreemde 503 meldingen tijdens het uploaden van een bericht bij blogger. Het schijnt dat een hele groep gebruikers daar hinder van heeft/had. Op te lossen door je eigen templates (zowel de standaard als de archive) opnieuw te saven.

Vasquières, verdwaald, Barcelona, Gaudi, wandelen, Drôme, gieren, Remuzat, route 86, Mulisch, de Hemel, kooktoestel, 3 pitten, rosé, leeglopend luchtbed, quatorze julliet, gemillimeterd, verbrand, Dulce Pontes, Grignan … en nu, terug naar de werkelijkheid. Of juist weg ervan?

Een welverdiende vakantie onderbreekt de reguliere berichtgeving.

Ondergetekende, niet gespeend van enige – om niet te zeggen bovenmatige – intelligentie, heeft vanzelfsprekend ook wel door dat hij een weinig achter de feiten aanhuppelt. Waar was hij, terwijl de oorspronkelijke geesten jaren terug hun ziel en zaligheid aan de wereld blootlegden? Waarom is hij er nu, terwijl de gehele wereld als reactie daarop hetzelfde retourneert? Welnu, mijn vriend, ik had beters te doen.

Ofschoon een generatie schrijvers reeds een virtuele dood is gestorven, is het nooit te laat Uw eigen stem te laten klinken. Ooit zal ik, vanuit cultuur-historisch oogpunt en interesse, trachten een en ander in kaart te brengen, nu volsta ik met de mededeling dat ik geloof in een komen en gaan van interessante geesten. Wij spreken hier niet van een eenmalige hype, dit is een eb-en-vloed beweging, een ademhaling, ja zelfs een sinusoïde op een positieve trendlijn.

Momenteel bekijk ik niet al te veel blogs. Het besef dat het aantal explosief groeit is voldoende. Waar echter is het kaf? Waar het koren? Op mijn dooie akkertje (dat uiteraard vol koren staat) zal ik mijn weg vinden. U hoort er nog van.