Gevoelskwestie

Volgens de Van Dale is een romanticus een gevoelsmens, iemand die in zijn doen en laten meer bestuurd wordt door het gevoel dan door het koele verstand. Nadat ik de vraag of het opzoeken van het woord romanticus in een woordenboek romantisch genoemd kan worden onbeantwoord terzijde heb gelegd, gooi ik mijn gevoel links en mijn koele verstand rechts op de weegschaal. De balans is natuurlijk ver te zoeken.

Wat het ook is waardoor U bestuurd wordt, volgens bovenstaande definitie bent U lijdend voorwerp. Op z’n minst opmerkelijk, daar ik persoonlijk bijvoorbeeld zelden tot nooit een scheiding tussen gevoel of verstand enerzijds en aan de andere kant mijzelf heb ervaren.

Niettemin kan ik wel zeggen of op een gegeven moment mijn gevoel of mijn verstand prevaleert. Als ik al die momenten optel, zo’n drie decennia in totaal, dan komt mijn verstand er maar karig vanaf. Ik dénk eigenlijk niet zoveel. En ik geloof niet dat ik wat dat betreft nu zo uitzonderlijk ben, maar ik kan het natuurlijk mis hebben. Aldus vraag ik mij af, zijn wij in essentie niet allen romantici?

Laatste adem

Na een leven lang gapen vredig ingeslapen. Dat vond hij een passend grafschrift. En dus zette hij zich voor de spiegel en opende de mond, vertrouwend op de aanstekelijkheid van de geeuw. Even later voegde hij de daad bij het woord.

Toen ze hem vonden maakten ze hem wakker. Zijn verkrampte kaken konden niets uitleggen. En dat was misschien maar goed ook.

Nutteloze kennis

“Gelul, Mijnheer. Dat aardige mensen zelden zeggen waar het op staat.”
“Ik heb U altijd al aardig gevonden.”
“Vervelend. Beter ziet U mij als homeopaat.”
“Als homeopaat?”
“Ik doseer de inhoud, voor het beste resultaat.”
“Wat wilt U hier eigenlijk mee zeggen?”
“Niets meer dan wat ik reeds gezegd heb. Niets minder ook.”
“Verdomd. De nietszeggendheid is alomvattend, Mijnheer.”
“Ik geloof zowaar dat U het begint te begrijpen.”

Over aardige mensen

Het vervelende van aardige mensen is dat ze zelden zeggen waar het op staat. En mochten zij het, bij wijze van uitzondering, eens een keer wel doen, dan wordt de handschoen niet herkend en dus ook niet opgepakt. Een aardig mens is een gevaar voor zichzelf.

Laat mij U zeggen dat U mij alles zeggen kunt.

De échte discussie wordt met uitsterven bedreigd in een wereld waar men de botte bijl met fluwelen handschoen hanteert: ofwel gaat het argument verloren in overnuancering, ofwel is de bocht te kort. Maakt iemand zich eens kwaad, dan is er begrip. Of onverschilligheid. De hartstochtelijk gevoerde polemiek is een jammerlijke zeldzaamheid.

Ook is het makkelijk schreeuwen wanneer men geen antwoord duldt. Het verbaast mij wanneer mensen op grond van het onwrikbaar ideaal van vrijheid van meningsuiting andermans wereldbeeld menen kapot te mogen schieten. Vanwaar de arrogantie als hadden zij de waarheid in pacht? Vanwaar de lafheid die hen de dialoog doet mijden?

Misschien ben ik naïef als ik zeg dat een goede discussie alleen maar winnaars kent. Haantjes zijn het vanzelfsprekend niet met mij eens, maar ik ben van mening dat iedere herijking van het eigen gedachtengoed middels weerlegging of bevestiging in feite een verrijking is.

Het is iets waar ik in geloof. Zoals een ander in heel andere zaken gelooft. En dat is hem gegund, want wat is er erger dan iemand respectloos af te branden op grond van zijn geloof?

Voor alles sta ik open, maar uitspraken zonder onderbouwing overtuigen mij niet. Ik mag dan wel geen haantje zijn, maar ook weer geen kip zonder kop. Het is schrikbarend om te zien hoe vaak een drogreden als onderbouwing wordt verkocht.

Men kan hierover spreken of zwijgen. Nu eens koos ik voor het eerste. Op het gevaar af dovemansoren te treffen.

Rebirthing

Ook zo iemand als de oppergod Zeus werd natuurlijk eens geboren. In de Diktaeïsche grot, in de buurt van de Lasithi hoogvlakte, zag hij het levenslicht. Zijn moeder Rhea verborg hem later in de Idaeïsche grot, ιδαιο ανδρο, alwaar hij grootgebracht werd met de melk van de geit Amalthaea en de zorg van de Nymfen.

Natuurlijk is herboren worden niet hetzelfde als het opnieuw verlaten van deze grot. Toch deed ik zulks vorige week, met een onmiskenbaar gevoel van déjà vu.

Red Bull en Chunky

U weet, ik sport. Een paar keer per week smash ik ballen over een net van 2 meter 43. Of ik hou ze juist van de grond. Hoe dan ook, op dergelijke momenten is de wereld niets meer dan een volleybal. En dat is fijn.

Ik spring erg hoog. Maar zelden uit de band. Dat zelfs ik niettemin zo af en toe tot iets debiels in staat ben illustreert het volgende. Enige tijd geleden dacht ik mij terdege voor te bereiden op een belangrijke wedstrijd door een aantal Red Bulls naar binnen te klokken. En ik niet alleen. Samen met een teamgenoot nuttigde ik een zaterdaglunch, bestaande uit KitKat Chunkies en genoemd taurine-houdend drankje. Een Xi Climax als toetje.

Niet alleen geeft Red Bull vleugels doch ook ogen als schoteltjes. Neemt U van mij aan, na drie blikjes ziet U ze vliegen. De lol tijdens het drinken was bij aanvang van de wedstrijd verdwenen. Angstig tollend stonden we in het veld. Dat we alsnog wonnen was nu eens een keer niet aan mij te danken.

En dus, bedacht ik me, dient een mens maat te houden. Dat is beter. Hooguit één blikje van die troep in plaats van een six-pack. Twee glazen wijn in plaats van twee flessen. Een gedoseerd aantal schrijfsels op dit log, en geen stortvloed. Dit laatste natuurlijk voor Uw bestwil. Uw geestelijke gezondheid gaat mij aan het hart.

(..)

Nog eens nadenkend over de vorige alinea ben ik alweer van mening veranderd. Het lichaam zo nu en dan op z’n falie geven is goed. Het verhoogt de weerstand.

En voor Uw geestelijke gezondheid bent U natuurlijk zelf verantwoordelijk.

Leve de aanvoegende wijs!

Men neme een context en rukke er iets uit.

I/O error

Het is een ernstig probleem. Mijn denken staat mijn spreken in de weg. Nu ben ik van nature toch al geen uitgesproken causeur, maar iets meer output dan het geval is is heden ten dage wel gewenst. Word ik wakker dan begint mijn hoofd te malen, gedachten buitelen over elkaar heen, en dat blijven ze doen totdat ik mij des avonds weer te ruste leg. En zelfs dan.

De voortdurend door mijn kop schietende neuronen brengen mijn mond tot wanhoop. De tong is immers traag. Wanneer ik spreek, of daartoe een poging doe, ontspringen er parallel daaraan vier, vijf niet ter zake doende gedachtenstromen. En dat schept verwarring. Mocht ik dan eindelijk wél vat krijgen op een enkele gedachte, dan is ze weer niet rijp genoeg om uitgesproken te worden. Als ze al levensvatbaar is.

Doordat het gesprek geen kans krijgt, wordt er verondersteld. Ik vul voor mezelf in wat een ander ervan denkt. Levenslink, natuurlijk. En absoluut niet eerlijk.

En dus is het noodzakelijk dat ik mijn leven beter. Het denken dient vertraagd. En het spreken versneld.

Ik moest het hoognodig eens op een zuipen zetten.

Respect

Let je even niet op, staat er zomaar iemand tegen je been te piesen. Wat doe je dan?

Ik heb het hier over comment spam, maar het antwoord op de letterlijke interpretatie van bovenstaande is wellicht even interessant. Mocht U, waarde lezer, zich aangesproken voelen, dan moet ik U geruststellen. Deze schoen past U niet. U piest niet. Uw reacties mogen er zijn. En zelfs meer dan dat.

De comment spammer daarentegen is van een ander slag. Hij bezoedelt. En dat is onverteerbaar. Met toenemende regelmaat worden er, niet alleen hier maar ook elders, reacties geplaatst die vergelijkbaar zijn met de gemiddelde spam in Uw mailbox.

Een neuroot als ik verdoet zodoende zijn tijd met het op veertig graden handwassen van zijn dierbare log, en het bijschrijven van ip-adresjes op de zwarte lijst. Een even belachelijke als tijdrovende exercitie. Dweilen met de urinebuis open.

Waar moet dat heen? En wat moet ik met mijn ideaal: een weblog dat voor iedereen toegankelijk is, waarin de reacties de stukjes zo af en toe naar de kroon steken? Is dit de toekomst? Ik weet het niet. Het enthousiasme druipt er bij mij in ieder geval nu nog niet van af, ofschoon ik in genoemde oplossing toch ook een zekere elegantie meen te bespeuren.

Ik zou zo graag terug willen piesen. Opdat de spammer er zelf in verdrinkt. Liever dan een regenbroek te dragen met de bretels van een ander.