Onbegrijpelijk

“Kijk, deze discussie leidt nergens naar. Wij spelen zogezegd een potje intellectueel tennis zonder net.”
“U heeft gelijk. De kern van de verwarring ligt in het onbegrip. Ik begrijp een aantal dingen eenvoudigweg niet. Ik begrijp bijvoorbeeld niet hoe de Riemann hypothese te bewijzen valt. Maar ook het haar van Frits Barend. Dat haar begrijp ik echt niet.”
“En al pratende leren wij. U duidt zojuist op een subtiel verschil in begrijpen. Het bewijs van de Riemann hypothese is niet zozeer onbegrijpelijk, als wel onbegonnen werk. Althans, voor iemand van Uw kaliber. Ikzelf zal kijken of ik morgen nog een gaatje kan vinden, dan ros ik ‘m er even doorheen. Er valt zelfs, geloof ik, nog een leuk bedragje mee te incasseren. Maar goed, wat betreft dat haar, tja, dat begrijp ik dus ook niet, en ik durf zelfs te stellen dat niemand dat begrijpt. Wij staan hier oog in oog met iets fundamenteel onbegrijpelijks. Volkomen anders dan de Riemann hypothese.”
“Mag ik U dan, in alle bescheidenheid, wijzen op het volgende? Omdat alle begrippen worden gedefinieerd met behulp van andere begrippen moet het toch haast wel zo zijn dat wij te leven hebben met een aantal begrippen die niet te definiëren zijn? Ik bedoel, er moeten toch zaken zijn die wij domweg moeten aannemen, om daar vervolgens mee voort te kunnen bouwen in onze redeneringen en aan ons wereldbeeld? De eerste begrippen, eigenlijk. Is het haar van Frits Barend misschien niet een dergelijk axioma?”
“Inzicht! U ramt de spijker op de platte kop. Het haar van Frits Barend is de kern. De rest is afgeleid. Dank U wel voor deze openbaring.”

Klanttevredenheid

De reden dat U op dit log vrijwel nooit twee stukjes op één dag heeft gezien is tweeërlei.

De eerste reden is zojuist geëlimineerd, doordat ik de glue-plugin in mijn Movable Type configuratie heb gehangen, hetgeen de lay-out in geval van meerdere postings op één dag ten goede komt. Ik was hier niet tevreden over.

De tweede reden is van meer belang. Kwaliteit gaat boven kwantiteit. Maar, is dan nu mijn vraag, wat heeft U eigenlijk liever: gedoseerd een aantal parels per week óf een heleboel losse flodders waar uiteindelijk misschien (maar misschien ook niet) toch een aantal kogels tussen zitten die doel raken?

(en als U de vraag te moeilijk vindt mag U het ook zeggen, hoor)

Overigens moet U hieruit niet de conclusie trekken dat ik mij direkt aan Uw wensen zal conformeren. Ik was gewoon benieuwd.

Boolean

“Wilt U koffie of thee?”
“Ja, ik wil (koffie OR thee).”
“Oh sorry, verkeerde vraag. Wilt U koffie óf wilt U thee?”
“Koffie graag.”
“Wilt U de koffie met melk en suiker of zwart?”
“Nee.”
“Okee, wilt U de koffie dan alleen met melk óf wilt U de koffie alleen met suiker?”
“Ik wil graag (koffie AND suiker).”
“U hoeft zeker geen koekje erbij?”
“Nee, een koekje gaat er wel in.”
“Ach, U heeft nog geen lepeltje, is het wel?”
“Ja en nee.”

Update-frequentie

Soms maak ik mij dan zorgen. “Doe ik het wel goed?” Onzekerheid, telkens maar weer die verdomde onzekerheid. De vraag die in dit geval opborrelt is of de frequentie van het verschijnen van mijn stukjes wel enigszins acceptabel is. Date ik wel vaak genoeg up?

Voordat dáár uitsluitsel over gegeven kan worden, dient er allereerst duidelijkheid te zijn over de ideale update-frequentie. Wat is die dan wel?

Na hier een zestal seconden over nagedacht te hebben, kom ik al snel bij de Oude Grieken terecht. Was het niet Euclides die ooit iets schreef over het verdelen van een lijn L in twee delen a en b zodanig dat de verhouding a:b gelijk staat aan L:a? Was het niet een of andere maffe Italiaan die in vijftienhonderdzoveel schreef over de Gulden Snede, daarmee doelend op precies deze verdeling? Was het niet juist deze Gulden Snede die de ideale verhouding in schilderkunst (Michelangelo), muziek (Mozart), wiskunde (Fibonacci) en architectuur (LeCorbusier) bepaalde? Is het dan niet meer dan logisch om hier de edele kunst van het webloggen (mIKe) aan toe te willen voegen?

Voor de fijnproevers onder ons even snel de bepaling van dit magische getal. Stel L=1, dan is a+b=1. Een simpele substitutie voor a/b=L/a geeft a/(1-a)=1/a. Waaruit dan weer volgt

a²+a-1=0

Oh ja! Feest der herkenning. De gulden snede staat gelijk aan

a = (1 + Ö5)/2 » 0.618

Met andere woorden, het zou eigenlijk wel prachtig zijn om 0.618 stukje per dag te schrijven. Volgens de zojuist verantwoorde, ideale update-frequentie.

Een kleine blik achterom leert dat ik nu zo’n 49 stukjes heb geproduceerd in 127 dagen. Oei, oei. Een update-frequentie van 0.38. Mijn hemel, er is nog vreselijk veel te doen willen wij van een perfect weblog spreken. De moed zinkt mij bijkans in de schoenen.

Maar … zo zie ik opeens, er is nog niets verloren! Nemen wij namelijk de Gulden Snede van de Gulden Snede, 0.618*0.618, dan vinden wij, inderdaad, mijn update-frequentie van 0.38 die dus bijna nog mooier is dan de Gulden Snede zelf.

Ik wist ook wel dat ik goed bezig was.

Escargots

En als ik U dan toch iets mag aanraden, leg dan Uw zakgeld eens opzij, koop een week geen snoep, maar besteed Uw geld aan de film Microcosmos, die momenteel voor weinig als DVD in de winkel ligt. En mocht U geen DVD-speler hebben, beschouw het dan als investering voor later. Het schijfje bevat een van de meest erotische scenes uit de filmgeschiedenis: een vrijpartij all the way tussen twee slakken. Met rode oortjes bekeek ik de beelden die bijna te intiem waren om aan te zien.

Maar het is natuurlijk niet alles sex wat de klok slaat, ook in deze film niet. Daarvoor moet ik die ene lezer bij wie het kwijl reeds uit de mondhoeken druipt dan toch teleurstellen. Wij zien ook andere prachtige beelden. Mieren, duizenpoten, luizen … aan het eten, vechten of slapen.

Kent U dat gevoel? Mensen zijn vaak het mooiste om te zien wanneer ze niet beseffen dat ze bekeken worden. Het geldt ook voor insecten. In Microcosmos hebben ze totaal geen besef van U als kijker, en zijn daarom op hun mooist. En anders zijn het topacteurs.

De weg kwijt

“Maar Mijnheer, wat is er met U aan de hand?”, vraag ik aan de man, die zijn hoofd snikkend in zijn armen begraven heeft.
De man richt het hoofd wezenloos op, en prevelt zonder mij aan te kijken: “Ik ben de weg kwijt, Mijnheer. Ik ben het spoor volledig bijster.”
“Dat treft”, zeg ik.
Nu kijkt de man mij wel aan. “Wat zegt U nu?”
“Dat treft, zeg ik”, zeg ik.
Terwijl de man mij niet-begrijpend aan blijft kijken, vervolg ik: “Ik heb zojuist een zoeksysteempje ingericht, kijkt U maar rechtsboven op deze pagina. U zegt dat U de weg kwijt bent. Ik kan me geen betere manier voorstellen om hem terug te vinden. Middels deze zoekmachine dus.”
Een sprankje hoop verschijnt in ’s mans ogen. “Kunt U mij dan uitleggen hoe ik de weg weer vind?”
“Nu ja, dat is vrij eenvoudig. U typt bijvoorbeeld in: waar vind ik de weg? De oplossing is vervolgens precies één druk op de enter-toets van U verwijderd. U zult zien dat U daarna weer hier uit komt. De machine vindt immers de woorden die ik zojuist heb gezegd. Waarmee dan weer aangetoond is dat U de weg helemaal niet kwijt bent, maar dat U zich er gewoon op bevindt.”
De man kijkt even stil voor zich uit, begint dan te lachen, geeft mij uit pure blijdschap een kus op het voorhoofd, en begint driftig te typen.
“Graag gedaan, hoor”, mompel ik nog. “En als U nog eens wat zoekt …”

De wereld veroveren

En vandaag wilde ik het met U eens hebben over het in handen krijgen van de macht. Niet zozeer de macht over een beperkt aantal mensen of over een land, nee, daar hebben we de laatste tijd genoeg ellende over gezien. Ik kijk verder. Ik heb het over een greep naar de macht over deze aardkloot.

De geschiedenis laat ons een aantal treffende voorbeelden zien van individuen die zulks geprobeerd hebben.

Allereerst is daar Mijnheer the Brain en zijn compaan Pinky. Deze twee genetisch gemismanipuleerde muizen zijn misschien wel het bekendste en volhardendste voorbeeld van het selecte groepje personen dat zich daadwerkelijk bezig houdt met het veroveren van de wereld.

Een ander geval. Een tijdje geleden kwam ik op het spoor van een Zweedse jongen die het potdorie op eigen houtje bijna voor elkaar had. Het verslag van zijn greep naar de macht kunt U zelf nalezen. Het is bijzonder leerzaam.

De fout die zowel Mijnheer the Brain als onze Zweedse vriend maakte is vrij elementair: ze hebben geen geduld gehad.

Het is een fout die ik niet zal maken.

Jazeker, U raadt het al, ook ik ben natuurlijk bezig de macht over de wereld in handen te krijgen. Mijn adem is echter langer. Ik ben heel subtiel begonnen. Een eenvoudige website. Wat tekstjes hier en daar. En toen kwamen er lezers. Eerst één, toen twee, en nu soms wel tien of meer! Een kleine extrapolatie leert ons dat mikzlog binnen de kortste keren door heel Nederland gelezen wordt.

Als de tijd daar is dan wordt het raadzaam het een en ander te gaan vertalen, zodat ook de mensen buiten onze landsgrenzen bereikt worden. En daarna is het einde zoek. Miljoenen, miljarden mensen zullen gaan lezen en betoverd raken, want zoals U weet stop ik allerlei verborgen boodschappen in mijn teksten. Boodschappen die mijn lezers willoos maken. Nu nog met mate, maar als het eenmaal de moeite waard wordt, dan zal ik geen medelijden voelen.

Het is dus niet zozeer de vraag hoe ik de wereld zal veroveren, maar wanneer ik de wereld veroverd heb. Maar goed, ik heb geduld. En ik bedenk ondertussen wat ik nu eigenlijk zal gaan doen als ik de macht in handen heb.

Off-topic

Een van de ongeschreven wetten in weblogland luidt: reageer gericht op een stukje, en sla geen onnodige zijpaden in. Dit laatste ook wel bekend als off-topic reageren. Over ongeschreven wetten wil ik het volgende kwijt: een ongeschreven wet is geen wet. Echter, nu ik deze wet zojuist heb opgeschreven spreken wij niet meer van een ongeschreven wet, en heeft zij welzeker aan geldigheid gewonnen.

Enigszins met verwondering bezag ik wat kleine strubbelingen in de commentaren, juist over dit onderwerp. Ook de reactie op lucide geeft te denken: ofschoon deze een reeks zeer scherpe opmerkingen bevat, die ik zeker niet gemist had willen hebben, herbergt zij ook een fragment dat niet geheel ter zake doet.

Ik voel het dan ook als mijn plicht om de heer Lijstje enigszins te kietelen, en hem aan te sporen al te grote dwalingen te laten, en ze niet in de reacties te plaatsen doch op de plek waar ze thuis horen: in zijn eigen log! (…) Wat hoor ik nu? Die heeft U nog niet? Dan wordt het tijd dat U dit als de bliksem regelt. Schaamt U zich! Om de wereld te onthouden waar ze behoefte aan heeft, en slechts te leven in de marge van mikzlog.

Ik had dit hele stukje ook wel in een commentaar kunnen proppen, maar had mijzelf daarmee eveneens schuldig gemaakt aan off-topic reageren. Vandaar dat ik het maar gewoon plaats, zodat U weer on-topic kunt reageren op dit heikele onderwerp.

Lucide

Het aantal keren dat het mij is overkomen valt eigenlijk op de vingers van één, hooguit twee handen te tellen. De ervaring was er echter niet minder om, en van dien aard dat ik het nimmer vergeten ben. Ik heb het over bewust dromen, anders gezegd dromen terwijl men beseft dat men droomt. Misschien kent U dit verschijnsel al lang, misschien doet U het iedere nacht, voor mij blijft het echter een heilige graal die af en toe en slechts bij toeval gevonden wordt, om vervolgens snel weer verloren te geraken.

Toen ik een jaar of 12 was las ik voor het eerst over dit fenomeen, ik herkende het echter onmiddellijk. Het was de schrijver Frederik van Eeden die er melding van maakte, en in dit opzicht de term lucide dromen gebruikte.

Ik vatte het plan op om te leren lucide of bewust te dromen. Op commando, als het moest. Denkt U zich de mogelijkheden eens in. Na een vermoeiende dag legt U zich te ruste en het echte feest kan beginnen: afreageren! Eenieder die U die dag onheus bejegend heeft, kunt U in Uw droom zonder scrupules een lesje leren. Eenieder die U pijn, verdriet of angst inboezemde, kunt U hetzelfde of meer retourneren. Eenieder die U die dag onbedoeld op onzedelijke gedachten bracht, kunt U ongestraft met Uw handen in plaats van slechts met Uw ogen uitkleden. Dit laatste behoeft geen verder betoog, maar speelde, moet ik toegeven, een steeds grotere rol in het hoofd van de ontluikende doch onervaren jongeling die ik was.

En daarna kan men natuurlijk desgewenst nog een eindje gaan vliegen!

Hoe krijgt men het echter voor elkaar? Op welke manier kan men eerst gaan slapen om vervolgens in een droom te ontwaken?

Mijn speurtocht leidde langs vergeelde boeken, langs losse notities, langs meditatie, maar uiteindelijk kwam het er kortgezegd telkens weer op neer dat men zich continu bewust dient te zijn van de staat waarin men verkeert. Met andere woorden, wanneer U zich de gehele dag afvraagt of U droomt, belandt U vanzelf in een zeker ritme, waardoor U zich die vraag ook in Uw droom gaat stellen. Maar in dat geval kunt U plotsklaps bevestigend antwoorden!

Ofwel: wil men lucide dromen dan moet men lucide leven. De mens die lucide leeft heeft het echter niet gemakkelijk. Naast de inspanning die het kost om zichzelf continu te bevestigen, treedt er al snel een staat van vervreemding op. Niet alleen het onderscheid tussen droom en werkelijkheid dringt zich op, doch ook het verschil tussen de lucide mens en de niet-lucide mens, c.q. de rest van de wereld.

Ik moet U, met enige spijt, vertellen dat het mij niet is gelukt deze kunst onder de knie te krijgen. Op een gegeven moment ging ik dingen door elkaar halen, waarbij ik op momenten de werkelijkheid als droom ging zien met even desastreuze als lachwekkende gevolgen. Ik denk dat U zich hier best zelf een voorstelling van kunt maken.

Mocht U echter bij toeval het kunstje beheersen, en ook nog eens willen verklappen hoe het in z’n werk gaat, dan zou ik U niet alleen erkentelijk zijn, maar U ook als dank daarvoor overladen met geld. Al was het alleen maar in een droom.

Open huis

Welkom, welkom (…) Ja, kijkt U gerust even rond (…) Neemt U ondertussen een drankje (…) Eh, ja, dat was inderdaad behoorlijk wat werk, ja (…) Wat zegt U? (…) Oh, dank U wel.

En met een zweem van weemoed kijk ik terug op de eenzame ontdekkingstocht van de afgelopen dagen, waar ik een server leerde luisteren, waar weerbarstige style sheets zich uiteindelijk toch lieten plooien op de manier die ik wenste, waar pop-ups en scroll-downs eerst niet maar toen weer wel netjes hetzelfde lieten zien, en waar slechts de echo’s van U en mij uit het verleden weerklonken.

Ik heet U nogmaals welkom, U kunt blijven zolang als U wilt. En ik hoop van harte dat U zich vermaakt.